Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

0 άγιος Σπυρίδωνας τιμάται στη Ρωσία ως ο προστάτης των φτωχών, των μεταναστών και των πασχόντων. Προς τιμήν του χτίστηκαν εκκλησίες, και δρόμοι πήραν το όνομά του, όπως είναι η οδός Σπυριντόφσκαγια στη Μόσχα. Στα δύσκολα χρόνια, όταν ανοικοδομούνταν η Όπτινα, στο μοναστήρι κάθε μέρα διαβαζόταν η Παράκληση του αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος.










Υπάρχουν πολλοί άγιοι αγαπητοί από τους ανθρώπους. 0 άγιος Σπυρίδωνας ήταν όμως ο πρώτος που μου άνοιξε τις θύρες του θείου ελέους, όταν μέσα από την προσωπική σου πείρα καταλαβαίνεις ότι ο Θεός δεν σου δίνει θλίψη πάνω από τις δυνάμεις σου, αλλά όλα γίνονται για το καλό σου. Τόσο πολύ αγάπησα τον άγιο Σπυρίδωνα που κάθε μέρα διάβαζα το τροπάριο του: Τής Συνόδου τής πρώτης άνεδείχθης ύπέρμαχος καί θαυματουργός, θεοφόρε, Σπυρίδων Πατήρ ημών διό νεκρά συ έν τάφω προσφωνείς, καί οφιν εις χρυσοϋν μετέβαλες· καί έν τω μέλπειν τάς αγίας σου εύχάς, Αγγέλους έσχες συλλειτουργοϋντάς σοι, Ιερώτατε. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ· δόξα τω σε στεφανώσαντι· δόξα τω ένεργοϋντι διά σου πάσιν ιάματα.


Θυμάμαι πως ένα καλοκαίρι ήρθε στην Όπτινα η οικογένεια Βοροπάγιεβ μαζί με τα παιδιά και δεν μπορούσαν να βρουν σπίτι να νοικιάσουν. Ήρθαν σπίτι μου λυπημένοι και μου είπαν πως κανείς δεν τους παίρνει επειδή έχουν παιδιά και ότι θα πρέπει να φύγουν.




Ας διαβάσουμε το τροπάριο του αγίου Σπυρίδωνα, τους πρότεινα εγώ.
Άρχισα να διάβαζω, ενώ τα παιδιά με κοίταζαν με απορία μη καταλαβαίνοντας τα λόγια του τροπαρίου. Αρχισα να τους διηγούμαι το βίο του Αγίου, αφού στο τροπάριο περιγράφει εν συντομία σκηνές από τον βίο του. Κάθε γραμμή είναι και ένα θαύμα. Στα παιδιά άρεσε πολύ η μετατροπή του φιδιού σε χρυσό. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια ενός λιμού. Στον Άγιο Σπυρίδωνα ήρθε ένας φτωχός και άρχισε να κλαίει διηγούμενος πως ζήτησε από έναν πλούσιο να του δανείσει ψωμί και σπόρος αλλά ο πλούσιος αρνήθηκε να του δώσει χωρίς ενέχυρο. Τη στιγμή εκείνη σερνόταν στο λιβάδι ένα φίδι και ο ιεράρχης αγγίζοντάς το με το μπαστούνι του το μετέτρεψε, χωρίς να το δει ο φτωχός, σε χρυσό κόσμημα. Το έδωσε στο φτωχό και τον πρόσταζε να το δώσει ως ενέχυρου στον πλούσιο και να το επιστρέψει μόνο όταν θα έχει καλή σοδειά. Όταν πέρασε ο λιμός, η σοδειά του φτωχού, με την ευλογία του Αγίου, ήταν τόσο πλούσια, που εξόφλησε τον πλούσιο και επέστρεψε το χρυσό κόσμημα στον άγιο Σπυρίδωνα, δι’ ευχών του οποίου μεταμορφώθηκε πάλι σε φίδι. Όλα αυτά έλαβαν μέρος μπροστά στα μάτια του έκπληκτου γεωργού για να πειστεί και να δοξάσει τον Θεό ο οποίος πάντα μας φροντίζει.




0 άγιος Σπυρίδωνας τιμάται στη Ρωσία ως ο προστάτης των φτωχών, των μεταναστών και των πασχόντων. Προς τιμήν του χτίστηκαν εκκλησίες, και δρόμοι πήραν το όνομά του, όπως είναι η οδός Σπυριντόφσκαγια στη Μόσχα. Στα δύσκολα χρόνια, όταν ανοικοδομούνταν η Όπτινα, στο μοναστήρι κάθε μέρα διαβαζόταν η Παράκληση του αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος.

Αφού διηγήθηκα στα παιδιά το πόσο θαυμαστός είναι ο άγιος Σπυρίδων, αρχίσαμε όλοι με μεγαλύτερο ζήλο να διαβάζουμε το τροπάριο και την Παράκληση του Αγίου. Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε το διάβασμα, όταν ακούσαμε την φωνή της γειτόνισσας να φωνάζει:
-       Θα ήθελα να βρω μια οικογένεια για να της νοικιάσω για το καλοκαίρι το σπιτάκι στο λιβάδι. Μήπως έχεις τίποτα γνωστούς;


-       Έχει! Έχει! φώναξε όλη η οικογένεια Βοροπάγιεβ.
Από τότε κάθε καλοκαίρι έρχονται στο σπιτάκι «τους» στην Όπτινα.
Το τροπάριο του αγίου Σπυρίδωνα το διάβαζα καθημερινά για ένα χρόνο. Δεν ζητούσα τίποτα, μόνο τον ευχαριστούσα με όλη μου την ψυχή. Μετά λοιπόν από ένα χρόνο έλαβα ένα τηλεγράφημα το οποίο μου κοινοποιούσε πως πρέπει επειγόντως να πάω στη Μόσχα για να παραλάβω ένα διαμέρισμα.
Έφτασα στην Μόσχα, ενώ η επιθεωρήτρια υπεύθυνη για τις κατοικίες με κοίταξε με κακία και μου είπε πνίγοντας το θυμό της:
-       Τους γνωρίζω απέξω και ανακατωτά όλους τους «βυσματίες», αλλά τέτοιο «βύσμα» σαν το δικό σας...


-       Δεν καταλαβαίνω. Τι «βύσματα»; Από πού;
Σταδιακά έμαθα πως κανείς δεν είχε την πρόθεση να
μου δώσει κάτι. Το αντίθετο μάλιστα, η διοίκηση είχε δώσει εντολή το διαμέρισμα να δοθεί σε κάποιους υψηλά ιστάμενους. Η υπόθεση είχε ολοκληρωθεί, όταν ξαφνικά πρόσφεραν το διαμέρισμα σε μένα. Προκλήθηκε σκάνδαλο για το πώς συνέβη κάτι τέτοιο. Τώρα η επιθεωρήτρια παραπονιόταν σε μένα:
-       Μου έριξαν και το φταίξιμο από πάνω. Εγώ που πάλεψα εναντίον σας σαν λιοντάρι! Έσπασα το κεφάλι μου να βρω ποιες είναι οι υψηλές σας γνωριμίες. Νόμιζα πως γνωρίζω όλα τα «βύσματα» αλλά στην περίπτωσή σας δεν καταλαβαίνω τίποτα. Τώρα πια το διαμέρισμα είναι δικό σας αλλά πείτε μου το μυστικό, ποιος είναι ο προστάτης σας;


-       0 άγιος Σπυρίδωνας, της απάντησα.
-       Ποιος; ποιος; δεν κατάλαβε η επιθεωρήτρια.
Δεν της έδωσα περισσότερες εξηγήσεις. Το διαμέρισμα άλλωστε δεν το κράτησα. Η μητέρα γερνούσε κι αδυνάτιζε, το μοναστήρι ήταν μακριά. Γι’ αυτό έκανα ανταλλαγή το πολύτιμο διαμέρισμα που βρίσκονταν στο κέντρο της πόλις με ένα στην περιφέρειά της, ενώ αργότερα αγόρασα ένα σπίτι κοντά στην Όπτινα.


ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ. Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ . ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. 

Πάτερ, ήταν δύσκολα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης; - Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα κακό, μου απάντησε. Θυμάμαι μόνο τους ανοιχτούς ουρανούς και τους αγγέλους που έψαλλαν "Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν "







 Πόσο με ενίσχυαν τη δύσκολη εκείνη περίοδο τα γράμματα και οι προσευχές του γέροντα Ιωάννη. 0 γέροντας ήταν ένας ήλιος, ένας παρηγορητής, ένας πατέρας μαρτυρικός. Επέστρεψε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης με τα δάκτυλα του αριστερού χεριού συνθλιμμένα, αλλά απέφευγε να μιλήσει για την περίοδο όπου ήταν φυλακισμένος, αλλάζοντας θέμα συζήτησης. Μια φορά ωστόσο τόλμησα να τον ρωτήσω:
-       Πάτερ, ήταν δύσκολα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης;
-       Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα κακό, μου απάντησε. Θυμάμαι μόνο τους ανοιχτούς ουρανούς και τους αγγέλους που έψαλλαν.
Αυτό ήταν το πιο σημαντικό στις συναντήσεις με τον γέροντα, η αίσθηση πως η Θεία Χάρις έρχεται μέσα μας, ενώ μαζί με τον Θεό και τον καιρό της θλίψης όλα γίνονται πιο εύκολα.
Θα επιστρέψω όμως στο φθινόπωρο εκείνο, όταν ο γέροντας έκανε μαζί μας εκείνες τις συζητήσεις



-       Πάτερ, παραπονιέται μια γριούλα, τη μισή ζωή μου περίμενα στη σειρά για ένα σπίτι. Μέχρι και σήμερα μένουμε επτά άτομα σ’ ένα δωματιάκι. Είναι τόσο στενά που τα εγγόνια μου όταν κοιμούνται έχει ό ένας τα πόδια του στο πρόσωπο του άλλου.
Μετά τη γριούλα αρχίζει να παραπονιέται ένας ηλικιωμένος, ο οποίος μιλώντας έντονα διηγείται πως εργάστηκε δέκα χρόνια σ’ ένα εργαστήριο με μεγάλες θερμοκρασίες, για να πάρει το διαμέρισμα που υποσχέθηκε το εργαστήριο, μετά όμως την Περεστρόικα το διαμέρισμα δεν ανήκει πια στο εργαστήριο. Τι να κάνω τώρα;
-       Καλό θα ήταν να προσευχηθείτε στον άγιο Σπυρίδωνα Τριμυθούντος, λέει ο γέροντας. Αν το είχατε κάνει προ πολλού, σήμερα θα είχατε διαμέρισμα.



Σημειώνω για παν ενδεχόμενο το όνομα του αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, παρότι δεν σκοπεύω να του απευθύνω κάποια παράκληση. Εγώ δεν έχω πρόβλημα με την κατοικία. Μάλλον για την ακρίβεια έχω, αλλά αφού η οικογένεια μου περίμενε ένα τέταρτο του αιώνα για να πάρει ένα διαμέρισμα με δύο δωμάτια, στο τέλος πήρε μία γκαρσονιέρα. Έτσι δεν περιμένουμε κάτι περισσότερο εκ μέρους των αρχών. Η αλήθεια είναι πως από τη λίστα αναμονής δεν μας έσβησαν, υποσχόμενοι πως κάποια στιγμή θα πάρουμε ότι μας ανήκει, αλλά τότε θα είναι μάλλον κατόπιν εορτής. Έτσι η οικογένειά μας έχει άλλα πλάνα. Να αγοράσει ένα σπίτι κοντά στο μοναστήρι στην Πετσιόρα. Καλά που έχουμε τα χρήματα γι’ αυτό. Όταν έχεις χρήματα δεν υπάρχει πρόβλημα.




Το ενδιαφέρον όμως είναι πως αργότερα αγόρασα ένα σπίτι κοντά στην Όπτινα, όταν σχεδόν είχα μείνει χωρίς χρήματα, ενώ εδώ δεν μπορούσα να βρω ούτε όταν είχα χρήματα. Επιπλέον κάθε φορά που έβρισκα μία αγγελία και ξεκινούσα να αγοράσω το σπίτι, με έπιανε ένας πόνος στο πόδι λες και κάποιος μου έχωνε ένα καρφί στην πατούσα. Μέχρι να φτάσω εκεί κουτσαίνοντας, το σπίτι ή είχε πουληθεί ή οι ιδιοκτήτες είχαν αλλάξει γνώμη. Έτσι ταλαιπωρήθηκα μισό χρόνο ψάχνοντας σπίτι μέχρι που ρώτησα τον αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κρεστιάνκιν:
-       Πάτερ, γιατί με κανέναν τρόπο δεν μπορώ να βρω σπίτι;
-       Επειδή η θέση σας δεν είναι εδώ αλλά στην Όπτινα.


0 Θεός να μου συγχωρέσει την άγνοια, αλλά εκείνη
την εποχή ούτε που είχα ακούσει για την Όπτινα. Το μόνο που κατάλαβα από τα λεγόμενά του ήταν πως κάποιος θέλει να με διώξει από την αγαπημένη μου Πετσιόρα. Με αυτές τις σκέψεις πήγα στον πνευματικό μου, τον αρχιμανδρίτη Αντριάν Κιρσάνωβ, αλλά και αυτός μου έδωσε ευλογία να επισκεφτώ την Όπτινα. Την επισκέφτηκα και δεν μου άρεσε. Τριγύρω υπήρχαν μόνο τα ερείπια των ναών και σωροί με σκουπίδια. Το μοναστήρι μόλις που είχε αρχίσει να ανακαινίζεται και αυτή η ασχήμια και η ερημιά στον αγιασμένο αυτόν τόπο με, απωθούσε τόσο πολύ που αμέσως πήγα στον αρχιμανδρίτη Κύριλλο Παβλώβ, παραπονούμενη που οι δυο γέροντες με έδιωχναν δεν ξέρω και εγώ για πού.
Θυμάμαι πως χαμογελούσε ο π. Κύριλλος ακούγοντας τα κλάματά μου, και ύστερα μου είπε, ευλογώντας με γι’ αυτή την αναχώρηση: «Ευλογημένη Όπτινα, γη αγία».



Πόσο ευγνώμων είμαι τώρα στο Θεό ο οποίος με έταξε σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, αλλά και πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος μέχρι εκεί!
- Εμείς είμαστε βαριά άρρωστοι, μου έλεγε αργότερα μια μοναχή. 0 καθένας έχει την περηφάνια του κορώνα στο κεφάλι του. 0 Κύριος όμως μας λυπάται εμάς τους άμυαλους και μας θεραπεύει διά «χειρουργείου».



Της αναχώρησής μου στην Όπτινα προηγήθηκε αυτό το «χειρουργείο», το οποίο κόβει όλη την περηφάνια και τη ματαιοδοξία της ψυχής. Τις οικονομίες μου τις «κατάπιε» ο πληθωρισμός, ενώ ότι πριν μου φαίνονταν σημαντικό, οι λογοτεχνικές επιτυχίες, τα δημοσιεύματα, η ζωή κοντά στις βεντέτες, όλα μου φάνηκαν μάταια όταν αρρώστησε σοβαρά ο γιος μου και ήταν ετοιμοθάνατη η μητέρα μου... Το διαμέρισμα ήταν ποτισμένο από τη μυρωδιά των φαρμάκων, κάτω από τα παράθυρα μούγκριζαν τα μοσχοβίτικα αυτοκίνητα και από τα πολλά καυσαέρια μερικές φορές δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Πόσο ονειρευόμουν τότε να ζήσω στο χωριό και να αναπνεύσω μια σταλιά, μόνο μια σταλιά καθαρό αέρα! Όσο όμως εγώ έκανα νάζια, αρνούμενη να μετακινηθώ στην Όπτινα, οι τιμές των σπιτιών -τα οποία πριν κόστιζαν λιγότερο και από τα ξύλα του τζακιού- έφτασαν τόσο ψηλά, που εγώ δεν είχα πια την δυνατότητα ν’αγοράσω.




Έτσι πραγματοποιήθηκε αυτό που μου έλεγε κάποτε ο π. Ιωάννης Κρεστιάνκιν: Πάνω από το κεφάλι μου είχαν μαζευτεί σύννεφα τόσο μαύρα, λες και ήταν ο ζόφος της απελπισίας. Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, εγώ όχι μόνο προσευχήθηκα αλλά ούρλιαξα προς τον άγιο Σπυρίδωνα, ικετεύοντας τον να με βοηθήσει. Η βοήθεια ήρθε χωρίς καθυστέρηση και σύντομα αγοράσαμε σπίτι στην Όπτινα όπου οι αγαπημένοι μου άρχισαν να συνέρχονται, επιστρέφοντας στη ζωή. Θυμάμαι το γιο μου ο οποίος είχε μείνει στο νοσοκομείο τέσσερις μήνες. Στην αρχή βγήκε διατακτικά στο λιβάδι, έπειτα έτρεξε προς το ποτάμι για να κολυμπήσει και σαν τον παλιό καλό καιρό παραβγήκαμε στο κολύμπι. Και η μητέρα είναι ίδια με πρώτα. Τη βλέπω πώς φέρνει από τον κήπο τα ρεπάνια και πώς χαίρεται όταν βλέπει νά ’χουν φυτρώσει τα καρότα.


ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ. Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ . ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. 

Τι μας γαληνεύει στις δύσκολες στιγμές του ψυχικού ολέθρου, όταν κάθε ανθρώπινη βοήθεια είναι είτε ανεπαρκής είτε αδύνατη; Μας γαληνεύει μονάχα η συνειδητοποίησα του γεγονότος πως όλοι είμαστε δούλοι και δημιουργήματα του Θεού. "Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν '







Οι ερωτήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά η κύρια ερώτηση είναι: πώς πρέπει να ζούμε;
-       Γέροντα, εγώ βαπτίστηκα πρόσφατα και θα ήθελα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να έρθω να μείνω κοντά στο μοναστήρι για να προσεύχομαι, λέει μια προσκυνήτρια από το Νορλίσκ, πενήντα ετών περίπου, καθηγήτρια μουσικής.
-       Θέλετε λοιπόν να είστε άνεργη; διευκρινίζει ο γέροντας. Και πώς θα πληρώνετε το ρεύμα σας;
-       Το ρεύμα; Δηλαδή; ρωτάει η γυναίκα και σιωπά, καθώς συνειδητοποιεί πως για να ζήσεις στο χωριουδάκι γύρω από το μοναστήρι πρέπει να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου και να έχεις κάποιο έσοδο για τα απαραίτητα.
-       Τότε πώς να ζήσω, γέροντα; Τι με συμβουλεύετε;
-       Θα έπρεπε να εργαστείτε μέχρι τη συνταξιοδότησή σας. Η σύνταξη μας δίνει φτερά.
-       Γέροντα, συνεχίζει η προσκυνήτρια τις ερωτήσεις. Οι Ορθόδοξοι επιτρέπεται να παίρνουν φάρμακα;
-       Γιατί να μην επιτρέπεται; Του Θεού είναι και οι γιατροί.


Τη γνωρίζω αυτή την προσκυνήτρια. Πρόσφατα βαπτιστήκαμε και οι δύο και γνωριστήκαμε στο μοναστήρι όντας και οι δύο υπό την κηδεμονία κάποιων αυστηρών κυριών, οι οποίες ντύνονταν στα μαύρα και ανήγγελλαν τον ερχομό του αντίχριστου, την παρουσία του οποίου στον κόσμο ήδη ζούσαν. Εγώ και οι φίλη μου δεν καταλαβαίναμε ακόμη τότε αυτά τα πράγματα, αλλά οι «ζηλώτριες» μας διαφώτιζαν: «Το τσάι και ο καφές είναι διαβολικά ποτά. Το ίδιο διαβολικά είναι και τα παπούτσια με τακούνι, αφού στην πραγματικότητα το τακούνι είναι μια οπλή και εννοείται ποιανού είναι η οπλή.




Για να μην πούμε για το γεγονός πως στα φαρμακεία πωλούνται διαβολικά χημικά και πως η τέχνη είναι και αυτή προορισμένη για την κόλαση. Κοντά σε όλα αυτά οι «ζηλώτριες» μας προέτρεπαν να ντυνόμαστε σεμνά και σε σύντομο χρονικό διάστημα η καθηγήτρια μουσικής εμφανίστηκε στην εκκλησία ντυμένη με ένα μαύρο μαντήλι μέχρι τα φρύδια, φούστα σατέν μέχρι τον αστράγαλο και μεγάλες, άγαρμπες ανδρικές μπότες. Μου ήταν δύσκολο να βλέπω αυτό το μασκαριλίκι, μετά από μια εβδομάδα όμως οι «ζηλώτριες» μ’ έντυσαν κι εμένα στα μαύρα.
Έτσι μια μέρα, διαβαίνοντας την αυλή του μοναστηριού ντυμένη σαν μαύρη κάργια και φανταζόμενη τον εαυτό μου ευσεβή, βλέπω τον γέροντα να κοιτάει την «ευσέβειά» μου από το παράθυρο του κελιού του, προσπαθώντας να μου πει κάτι. Το κελί του γέροντα είναι στον όροφο, τα παράθυρα είναι σφραγισμένα για το χειμώνα κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι μου λέει.
- Γέροντα, δεν σας ακούω! φώναξα από κάτω.
Τότε ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν έστειλε τη γραμματέα του Τατιάνα Σεργκέγιεβναγια να με παρακαλέσει, μέσω αυτής, να μην ξαναντυθώ στα μαύρα.
Όταν ξαναφόρεσα τα συνηθισμένα μου ρούχα οι «ζηλώτριες» με περιφρονούσαν τόσο πολύ ώστε από την ώρα εκείνη δεν με ξαναπληροφόρησαν για τις δαιμονικές ιδιότητες του τσαγιού και της τέχνης. 



Με λίγα λόγια, έπινα τσάι, διάβαζα Τιούτσεφ και λάτρευα τους πίνακες ζωγραφικής. Επίσης μου άρεσε να φοράω τα όμορφα παραδοσιακά μαντήλια. Τα μάντηλια είναι και αυτά μέρος της ιστορίας μας. Κάποια στιγμή ήρθε στο μοναστήρι ένα ζευγάρι. Και οι δύο ήταν ζωγράφοι και ήρθαν για να συμβουλευθούν τον γέροντα. Ζωγράφιζαν και οι δύο τοπία και συμμετείχαν σε εκθέσεις, ενώ για να έχουν ένα επιπλέον έσοδο (είχαν πολλά παιδιά) εργάζονταν και σ’ ένα εργοστάσιο σχεδιάζοντας μαντήλια. Η σύζυγος, λίγο συγκρατημένα, τα έβγαλε από την τσάντα για να τα δείξει.


Τα μαντήλια ήταν ασύγκριτης ομορφιάς, μια πανδαισία χρωμάτων! Αλλά φαίνεται πως ο σύζυγος έβλεπε αυτή την ομορφιά με άλλο μάτι, αφού λίγο αργότερα μας εκμυστηρεύθηκε πως τον κατσάδιασε ένας «ζηλωτής», ο οποίος του είπε να ζωγραφίζει εκκλησίες και όχι γυναικεία ρούχα. Εν ολίγοις, οι ζωγράφοι παρακάλεσαν ταπεινά τον γέροντα να τους ευλογήσει να αφήσουν τη λαϊκή τέχνη και ν’ ασχοληθούν με την αγιογραφία. Θυμάμαι την απάντηση του γέροντα:
- Αγιογράφους έχουμε πολλούς και χωρίς εσάς. Αν λείψει όμως το κάλλος, ο κόσμος θα αρρωστήσει.


0 γέροντας μας έλεγε ακόμη για τους «χειροποίητους» σταυρούς, τους οποίους οι άνθρωποι ανακαλύπτουν όταν απορρίπτουν την οδό της σωτηρίας που τους δείχνει ο Κύριος, όπως π.χ. κάνουν αυτοί που δεν θέλουν να σηκώσουν το σταυρό μιας πολύτεκνης οικογένειας ή να φροντίζουν τους άρρωστους γονείς τους και εφευρίσκουν στην εγωιστική φαντασία τους μια ειδική «πνευματική» ζωή.


Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον. Τα λόγια αυτά τα είπε για μας. 0 καθένας από μας έχει προβλήματα και δυσκολίες στη ζωή από τα οποία θα επιθυμούσε να ξεφύγει πηγαίνοντας στο μοναστήρι ή απλά εγκαταλείποντας την οικογένεια. Πόσες οικογένειες στα πρόθυρα του διαζυγίου σώθηκαν χάρη στον γέροντα! Γι’ αυτές τις οικογένειες όμως θα σας μιλήσω αργότερα. Μέχρι τότε θα σας πω ποιο ήταν το μάθημα που πήρα τότε από τα λεγάμενα του γέροντα: Από το Σταυρό δεν πρέπει να κατεβείς αλλά να σε κατεβάσουν, ενώ η φυγή από το σταυρό είναι σαν να φεύγεις από το Χριστό.
Πόσο δύσκολο όμως είναι να σηκώσεις αυτό το σταυρό που σου δίνει ο Κύριος! Θυμάμαι πόσο παραπονέθηκα τότε στον γέροντα για τις δυσκολίες και τα βάσανά μου, ενώ εκείνος μου απάντησε μετά από λίγον καιρό μέσω μιας επιστολής.


«Αγαπητή και πολύπαθη Νίνα!
Ωστόσο εγώ σας καλώ σε άσκηση. Συνεχίστε να ακολουθείτε το Χριστό αντιμετωπίζοντας τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής σας μόνο με πίστη. 0 πόνος σάς έμαθε ήδη πολλά, σας αποκάλυψε πολλά από τα κρυμμένα μυστήρια της πνευματικής ζωής και όλα όσα σας περιμένουν έχουν ως τίμημα τον πόνο. Αυτά που λέω, αγαπητή Νίνα, δεν είναι λόγια δικά μου αλλά των αγίων Πατέρων:


»Τι μας γαληνεύει στις δύσκολες στιγμές του ψυχικού ολέθρου, όταν κάθε ανθρώπινη βοήθεια είναι είτε ανεπαρκής είτε αδύνατη; Μας γαληνεύει μονάχα η συνειδητοποίησα του γεγονότος πως όλοι είμαστε δούλοι και δημιουργήματα του Θεού. Η συνειδητοποίησα αυτού του γεγονότος έχει τέτοια δύναμη, ώστε μόλις ο άνθρωπος παρακαλέσει εξ όλης της καρδίας το Θεό, Κύριε, ως βούλει γενηθήτω τό θέλημά Σου έν έμοί, αμέσως κατευνάζεται η τρικυμία της ψυχής αν έχεις προφέρει τις λέξεις αυτές με ειλικρίνεια.


»Αυτές δεν είναι μέρες που η καταχνιά έχει σκεπάσει τον ουρανό και φαινομενικά ο Θεός έχει εγκαταλείψει το δημιούργημά Του.


»Άλλο μου υπαγορεύει το σώμα και άλλο η εντολή. Αλλο ο Θεός και άλλο ο εχθρός. Άλλο ο χρόνος και άλλο η αιωνιότητα. Χύνω δάκρυα καυτά, αλλά δεν θρηνώ για τις αμαρτίες μου. Όταν θα θρηνήσουμε τότε θα σωθούμε. 0 Κύριος να σας φυλάει. Θα προσευχηθούμε κι εμείς γι’ αυτό. 0 Θεός να ευλογεί εσάς και την 0.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν»



ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ. Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ . ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. 

Η Τιμή των Ιερών Λειψάνων στην Ορθόδοξη Παράδοσή μας.


Η σπηλια του Ταξιαρχη στις κατω πετρες στην Ροδο !


Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΙΕΡΕΜΙΑ ΦΟΥΝΤΑ


Ηγούμενος Ι.Μ.Δοχειραρίου ΚΕΔΑΚ και Αγιον Ορος.








Του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Ορους, Αρχιμανδρίτη Γρηγορίου-

Κε.Δ.Α.Κ. καὶ Ἅγιον Ὄρος

Ἡ νέα μικρὴ Ἑλλάδα ἀκόμα δὲν ἔχει καταλάβει πὼς μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπ’ τὴν ἰσλαμικὴ τυραννία κληρονόμησε δύο μεγάλα μνημεῖα: τὴν Ἀκρόπολη καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Τὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ ἐγκατέλειψε στὴν τύχη του, ἀφοῦ τὸ ἀπογύμνωσε σχεδὸν ἀπὸ κάθε περιουσιακό του στοιχεῖο, γιὰ νὰ τὰ προσφέρη στοὺς πρόσφυγες, ὥστε νὰ τὰ καλλιεργοῦν καὶ νὰ εὐπορίζωνται. Δυστυχῶς ὅμως αὐτὰ πωλήθηκαν σὲ λεφτάδες καὶ ἔγιναν βίλες, κέντρα διασκεδάσεων καὶ ξενοδοχεῖα. Ἔκτοτε μέχρι σήμερα, οὐδέποτε νοιάστηκαν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις γιὰ τὴν διατήρηση καὶ συντήρηση τῶν μνημείων τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ τόπου.
Κάποια φορά, ἕνας κυβερνήτης μὲ ἕνα βουλευτὴ τῆς Θεσσαλονίκης ἀποφάσισαν νὰ δημιουργήσουν ἕναν ὀργανισμὸ μὲ τὸ ὄνομα Κε.Δ.Α.Κ.(Κέντρο Διαφυλάξεως Ἁγιορειτικῆς Κληρονομίας). Οἱ περιπέτειες αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ γίνονται ἕνα πολὺ καλὸ μυθιστόρημα. Τὸ ὀνομάζω μυθιστόρημα, γιατὶ αὐτὰ ποὺ ἔγιναν καὶ γίνονται εἶναι ἀπίστευτα!
Χρόνια τώρα δὲν ἔχει καμμία χρηματοδότηση καὶ κανένα ἔργο δὲν μπορεῖ νὰ ἐκτελέση στὸ Ἅγιον Ὄρος. Οἱ πρῶτοι μηχανικοί, ἀφοῦ πέρασαν τὴν βρεφική τους ἡλικία καὶ ἀνδρώθηκαν, συνταξιοδοτήθηκαν, χωρὶς νὰ ἀντικατασταθοῦν. Ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα τὰ πρόσωπα ἦταν πάντοτε ὑποδεικνυόμενα ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση. Καὶ τώρα κάποιοι βολεύονται, ποὺ ἴσως ποτέ τους δὲν ἔχουν ἐπισκεφθῆ τὸ Ἅγιον Ὄρος, δὲν γνωρίζουν σὲ ποιὸ «πόδι» τῆς Χαλκιδικῆς βρίσκεται αὐτὴ ἡ ἱερὴ πολιτεία.

Διαβάστε εδώ:  Άγιο Όρος: Βίντεο-ντοκουμέντο μάς αποκαλύπτει πώς ζούσαν οι μοναχοί το 1963
Αὐτὴν τὴν ὥρα πολλὰ τὰ δεινὰ τοῦ Κε.Δ.Α.Κ. Τοὺς τελευταίους μῆνες ἄλλαξε δύο διευθυντὲς καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴ κατέχει τὴν θέση τοῦ διευθυντῆ ὁ πιὸ ἀναποδιασμένος μηχανικὸς τοῦ ὀργανισμοῦ. (Ἂς καταθέση ἕνα πνευματικὸ καθίδρυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅτι μπόρεσε νὰ συνεργαστῆ μὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο.) Καὶ ἡ κυρία Γενικὸς τοῦ Ὑπουργείου Μακεδονίας-Θράκης καυχᾶται γιὰ τὶς φιλότιμες προσπάθειες τῶν ἀφιλοτίμων! Δὲν ὑπάρχει γεννήτρια, γιὰ νὰ κινήση αὐτὸν τὸν ὀργανισμό. Ὅποιος πῆγε νὰ τὸν κινήση ἀπεμπολήθηκε.
…………………………
Δεινῶς δοκιμαστήκαμε ὡς Ἀδελφότητα καὶ στερηθήκαμε γιὰ τὴν ἀναστήλωση αὐτοῦ τοῦ πανέμορφου μοναστηριοῦ ποὺ λέγεται Δοχειάρι. Εἰκοσιοκτὼ χρόνια ἀγωνιζόμαστε νὰ στήσουμε μιὰ μελέτη ἀνακαίνισης τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς καὶ σήμερα σκοντάφτει καὶ δὲν παίρνει ἔγκριση πρὸς ἐκτέλεση ἀπὸ τοὺς μπαινοβγαίνοντες μηχανικοὺς τοῦ Κε.Δ.Α.Κ. Ποῦ νὰ προσφύγωμε; Ποῦ νὰ καταφύγωμε; Τίνος νὰ τὸ ποῦμε, ὅτι εἰκοσιοκτὼ χρόνια κόπων γιὰ νὰ στηθῆ ἡ μελέτη, πῆγαν χαμένα, ἀφοῦ τορπιλίζεται καὶ παρεμποδίζεται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ δὲν τράβηξαν μιὰ γραμμὴ γι’ αὐτὴν τὴν μελέτη;
Ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια, καθηγητὲς ἀπὸ τὸ Μετσόβειο ἔχουν ὑποστυλώσει τὰ ὕφαλα τοῦ μνημείου αὐτοῦ καὶ πολλὲς φορὲς μᾶς εἶπαν ὅτι σὲ ἕνα σεισμὸ ὁ ναὸς θὰ μοιραστῆ στὰ δύο. Τὴν κάκωση ποὺ ἔχει ὑποστῆ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν συγκρατήση τίποτε.
Καὶ ἔτσι, καθήμενος ὁ Ἀδὰμ ἀπέναντι τοῦ παραδείσου, θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται. «Καθολικὸ πανώριο, πανέμορφο, Καθολικὸ πανένδοξο! Ταξιάρχαι μεγάλοι καὶ τρανοί, κρατῆστε το! Μὴ σωριαστῆ! Μὴν ἐρημωθῆ καὶ γίνει τὸ χατίρι τῶν ἀθέων κρατούντων!»
Θὰ τὸ ἀνακαινίζαμε ταῖς ἰδίαις χερσίν, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα ἐντὸς καὶ πέριξ τῆς Μονῆς, ἀλλὰ γιὰ μιὰ τόσο μεγάλη δουλειὰ δὲν παλεύεται ἡ φτώχεια. Τὸ ψωμὶ μὲ ἐλεημοσύνες τὸ ἐξοικονομοῦμε σ’ αὐτὸ τὸ μοναστήρι. Πῶς οἱ μικρὲς αὐτὲς ἐλεημοσύνες μποροῦν νὰ ἀνακαινίσουν αὐτὸ τὸ πελώριο καθολικό;
«Γοργοϋπήκοε Κόρη, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου καὶ στεῖλε πάλι εὐλαβεῖς κτίτορες νὰ κρατήσουν, νὰ ἀνακαινίσουν αὐτὸν τὸν ναὸ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν.»

Ἔκκληση ποιῶ ἐν εὐλαβείᾳ καὶ σεμνότητι καὶ οὐχὶ κρίση καὶ κατάκριση.

5 минути София - Храм-паметник Св. Ал. Невски / 5 minutes Sofia - St. Al. Nevski Cathedral