Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.





Πρέπει να βρισκόμαστε σε  κατάσταση προσευχής για να έχουμε στενή αγάπη, σεβασμό. Το κύριο κίνητρο για επιείκεια είναι μια προσευχή που δημιουργεί αγάπη, σεβασμό και συνείδηση ότι κάθε ανθρώπινο ον είναι ένα άτομο και δεν μπορούμε να απαιτούμε από ένα άλλο από αυτό που δεν έχει. Συχνά θέλουμε να είναι ο τρόπος που εμείς  θέλουμε. Όλοι έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά, τις απόψεις τους, τις αντιλήψεις τους.

Αν ένα άτομο είναι σε κατάσταση προσευχής , το καταλαβαίνει. Η υπομονή πρέπει να είναι το βασικό κίνητρο της ζωής.. Η γυναίκα μου ήρθε από τη δουλειά, ήταν κουρασμένη, δεν είχε χρόνο να κάνει τίποτα. Ο σύζυγος πρέπει να τη συγχωρέσει και να κάνει κάτι. Το ίδιο ισχύει και για την γυναικά . Χρειαζόμαστε υπομονή.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.




Αν ένας άνθρωπος  δεν πιστεύει στο Θεό, στην αιώνια ζωή, ποιος είναι ο σκοπός του; Φυσικά, το καλύτερο σε αυτή τη ζωή: τύχη σε όλες τις επιχειρήσεις, υγεία, ευημερία, κλπ.

 Και οι άγιοι λένε ότι δεν είναι δυνατό για έναν άντρα να χορεύει με δαίμονες και να διασκεδάζει με τους αγγέλους.

 Είτε το ένα είτε το άλλο, αυτό  καθορίζεται από την ελεύθερη βούληση ενός ανθρώπου.

 Και αυτή είναι η γενική επιλογή ενός ανθρώπου που κάνει στην ζωή  τόσα πολλά, αλλά που δύσκολα μπορεί να καταλάβει τη φύση του.

Η  "επιλογή" είναι πράγματι μια ουσιαστικά ανθρώπινη δράση, αλλά δεν είναι απλά μια  επιλογή, αλλά επιλογή ζωής - ή θανάτου - Ναι.

My Monastic Vocation A sixteen year old's call to monasticism.Abbot Tryphon






My Monastic Vocation

A sixteen year old's call to monasticism

My paternal grandfather built a lakeside home during his summer vacations and weekends while I was in high school. My brother Dwayne and I spent many summer days camping in tents on that property, a newly opened area previously owned by the Idaho State Forest Service. Priest Lake was a few hours drive from my grandfather's city home in Spokane, Washington. Every moment of my grandfather's free time, was focused on that lakeside home. When he'd completed the house our whole family celebrated with a picnic near the dock where he kept his motor boat.
My very first thought of becoming a monk came to me on that property. At sixteen years of age I remember sitting on my grandfather's dock in a lawn chair reading the classic Lutheran theological work, The Book of Concord. That part of the lake was rather remote, the perfect place for sitting in silence with my thoughts on God. I remember thinking that I would like to spend the rest of my life right there in that house, nestled in the forest on that beautiful lake.

I was aware of a Lutheran monastery, Saint Augustine's House, located in Michigan. My pastor, when hearing of my interest, dismissed it as something we Lutherans just did not do. It was a foolish Catholic idea, and certainly something that I should put out of my mind. He told me I should find a nice wife, and live my life as a Lutheran minister.
Still, every time I went to my grandfather's lakeside home I would think about how wonderful my life could be if the house were a monastery and I could live out my life in prayer and spiritual study.

My father was a golf pro, so my brother and I grew up playing golf and living a family life that was centered around the country club. Yet my desire to become a monk and dedicate my life to God grew stronger and stronger and I'm finally living that very life I've been drawn to for most of my life.

I still think about the game of golf once in a while and how much I use to enjoy playing with my dad and my brother. We have a country club about three miles from the monastery that we drive by whenever going to town to get our mail. As much as I enjoy seeing people playing golf, I could not imagine a life happier and more fulfilling than the one I am living.
My grandfather and father are both long gone, and the lakeside home is no longer owned by our family, but the joy I felt during those solitary moments with God, on that dock fifty-seven years ago, are still with me today.

With love in Christ,
Abbot Tryphon


Photos: Priest Lake in Northern Idaho, where I first received my calling to become a monk. My grandfather's dock was the very location of this calling.

ΤΙΤΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΜΕΛΙΝΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.









O θεολόγος συγγραφέας Mανώλης Mελινός διευθυντής της Bιβλιοθήκης της Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος, στην συχνότητα του Pαδιοφωνικού Σταθμού ‘’Πειραϊκή Eκκλησία 91,2 fm. Κάθε απόγευμα Κυριακής -πρό του Εσπερινού, από τις 5 έως τις 6μ.μ.- συν Θεώ συνομιλεί με Αγιορείτες Γέροντες και άλλες ιερές προσωπικότητες. Τίτλος της εκπομπής: "ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ".
Την Κυριακήν 25ην Ιουνίου 2017 ο Μανώλης Μελινός συνομιλεί με τον Οσιολογιώτατον Γέροντα π. Ιούστον Κουτλουμουσιανόν. Ο Γέροντας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής του συμμοναστού του Αγίου Πα·ι·σίου Κουτλουμουσιανού και του Μακαριστού Μητροπολίτου Χίου Χρυσοστόμου Γιαλούρη.
Θα προσφερθούν στους ακροατές -εντός της αρχομένης εβδομάδος, κατόπιν κληρώσεως- βιβλία που έγραψαν ο Γέρων Ιούστος και ο Μανώλης Μελινός.

THE ALL SAINTS WHO SHONE FORTH IN BRITANNIA.








H Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά σήμερα, την τρίτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, την ιερή μνήμη των Αγίων των Βρετανικών Νήσων. Κατά την εν λόγω εορτή τιμώνται όλοι οι Άγιοι που έζησαν και έδρασαν στην Αγγλία, Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία, μέχρι το 1054. Υπολογίζεται ότι τα Βρετανικά Νησιά έχουν προσφέρει στην Ορθοδοξία περισσότερους από 950 Αγίους και Αγίες.

ATIENCE … AND PERSEVERANCE “'In your patience you will win your souls”. Talking with Geronta Pavlos of Sinai (Q16):






PATIENCE … AND PERSEVERANCE
“'In your patience you will win your souls”.
Talking with Geronta Pavlos of Sinai 

Q Prayer often seems toilsome. But spiritual life is about joy, not suffering ...

A Having progressed in spiritual life, one acquires the freedom of peace within. While yet in this life, he is captivated – overcome – by peace, and gladness.

Q St. Gregory of Sinai says serenity amidst distress is won by patience, given 'in your patience you will win your souls'.
A Yes. Patience ... and perseverance. We are born in the image of God; whether faithful or non-believers, Christian Orthodox or non-Orthodox, we all have the image in our nature, with divine attributes such as self-determination and ability to rule over the non-rational creation. But the likeness of God is won only in Christ, with the personal struggle that each of us conducts to purify our heart from the passions.
Q The difference between patience and perseverance?
A Patience is to say 'Glory to God for all things' with peace in your soul, accepting with hope that which you cannot understand. Perseverance is to continue on, no matter what comes. You don’t give up, but continue to hope and to say, 'God will help me, God will have mercy on me.'
Q 'Neither swords and spears, nor attacking armies, not even the ranks of demons, nor the dark phalanx of hostile powers, will be able to do you any harm,' St. Gregory says, 'once you have obtained patience in Christ Jesus.'

A The problems will exist, we all have them, because 'take away the temptations and nobody is saved'; God is on our side to allow them, given the benefit they bring to our souls. But the person who has Christ inside himself confronts difficulties one way, and the person who is not with Christ, in quite another. Instead of surrendering to despair, even possibly to the point of taking his own life, the person who lives with Christ confronts problems with faith, love, and patience. With a heart purified from the passions he will surpass difficulties more easily, for he has acquired the stability of a peace within himself that is not easily shakeable.

Q And when the unavoidable temptations arrive, how will he practice patience and love?

A With the Prayer, 'Lord Jesus Christ have mercy on me.'
(http://www.mountsinaimonastery.org/q-a/)

Photo: Father Pavlos co-liturgizes with Monastery fathers in the main Transfiguration Basilica

Σε κλίμα οδύνης το ύστατο χαίρε στον πατέρα Δαμασκηνό.




Η κλίμακα των Mακαρισμών, του Jim Forest.







Η κλίμακα των Mακαρισμών, του Jim Forest.

Με εισαγωγή του π Σπυρίδωνα Βασιλάκου.


Τους μακαρισμούς τούς βρίσκουμε στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου.


Είναι αλήθεια ότι η ένταξή του στον στενό κύκλο των μαθητών του Ιησού αναφέρεται με συντομία στο Ευαγγέλιό του. Στην Καπερναούμ, κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, ο Ιησούς έχει μόλις συγχωρήσει τις αμαρτίες ενός παραλυτικού, προκαλώντας την οργή των ντόπιων Γραμματέων, οι οποίοι τον κατηγορούν για βλασφημία. 


Ποιος είναι αυτός ο καινούργιος από τη Ναζαρέτ που συγχωρεί αμαρτίες που μόνο ο Θεός μπορεί να άρει; Για να τους δείξει πως είχε όντως τη δύναμη της άφεσης, ο Ιησούς θεράπευσε τον παράλυτο.
Αμέσως μετά, ο Ιησούς «είδε να κάθεται στο τελωνείο ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Ματθαίο, και του λέει:
“Ακολούθησέ με”. Κι εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε».



Αν τα δεινά της ζωής συνοψίζονται στη φράση «θάνατος και φόροι», αξίζει να έχουμε κατά νου ότι ο Ματθαίος ήταν φοροεισπράκτορας. Τούτο το επάγγελμα δεν έτυχε ποτέ πλατιάς αποδοχής· ειδικά τα χρόνια εκείνα και στον τόπο εκείνο ήταν μια πολύ υποτιμητική απασχόληση. Στους Βίους των αγίων του Alban Butler, διαβάζουμε ότι «οι Εβραίοι απεχθάνονταν σε τέτοιο βαθμό τους τελώνες, ώστε δεν παντρεύονταν μέλος οικογένειας που είχε στους κόλπους της φοροεισπράκτορα, τους απέκλειαν από τις θρησκευτικές τελετές και τους απέφευγαν στην πολιτική ζωή και στις εμπορικές τους δραστηριότητες». Οι τελώνες ήταν από τους πιο πρόθυμους συνεργάτες των Ρωμαίων κατακτητών, αποζημιώνονταν για την ποταπή τους δουλειά κρατώντας ένα ποσοστό επί των φόρων και έτσι εντάσσονταν στη μικρή ελίτ των πλουσίων. Δεν είναι τυχαίο που, κατά τη ρωμαϊκή εποχή, οι λέξεις «τίμιος» και «τελώνης» ταίριαζαν αρμονικά όσο το δίδυμο «τίμιος» και «πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων» στις μέρες μας. Δεν ήταν παρά άπληστοι εκβιαστές, που μόνο τους ενδιαφέρον ήταν ο προσωπικός τους πλουτισμός. Το γεγονός πως ο Ιησούς μπόρεσε να δει έναν Απόστολο στον τελώνη εντυπωσιάζει περισσότερο κι από τον γάμο του προφήτη Ωσηέ με την πόρνη. Αν, εντέλει, ο Ματθαίος είχε προδιαγραφές για να γίνει Ευαγγελιστής, τότε δεν υπάρχει κανείς που να μην τις έχει.



Ο Ματθαίος ήταν αντιπαθής και το γνώριζε καλά· πολλοί στην Γαλιλαία θα έφτυναν χάμω ακούγοντας το όνομά του. Φανταστείτε, λοιπόν, πώς θα ένιωσε ένας τέτοιος άνθρωπος την ώρα που ο Χριστός γυρίζει τα μάτια πάνω του, βλέποντας μέσα του αυτό που ακόμη δεν είχε γίνει – ένας
άνθρωπος της προσευχής, ακτήμων, ατρόμητος, συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου, αυτός που κατέγραψε την Επί του Όρους Ομιλία και έδωσε μαρτυρία της ανάστασης, ένας Απόστολος και, στο τέλος, ιεραπόστολος και μάρτυρας. ...

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Φωτογραφία που συγκλονίζει: Οικοδομικές εργασίες πάνω από τα σύννεφα, στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης στην κορυφή του Άθωνα, σε υψόμετρο 2.033 μέτρων


Apostolic Mission of the Moscow Patriarchate has converted deserted Roman-catholic Monastery in to growing Orthodox Christian Seminary. By KTO TV, France.


Saint Petersburg's Gilded Church of Blood and Potatoes Great Big Story Great Big Story


Επίσης σώζεται σε ιδιαίτερα κομψή λειψανοθήκη ή ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα αγία κάρα της. Επίσης στον Καθεδρικό ναό της πόλεως Βεζελαί σώζονται και προσκυνούνται άφθαρτα τα μαλλιά της, με τα οποία σκούπισε τα πόδια του Κυρίου, όταν τον μύρωσε (Ιω. ιβ’, 3). ΑΓΙΑ ΜΑΡΘΑ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ.




Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Μάρθας και Μαρίας στη Βηθανία - ΑΓΙΑ ΓΗ - ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ.




Από το συναξάρι:


Μετά τον λιθοβολισμό του αγίου Πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου, οι αγίες Μάρθα και Μαρία συνελήφθησαν μαζί με άλλους χριστιανούς και εξορίστηκαν με καράβι, που άραξε στην Προβηγκία της Νότιας Γαλλίας. 

Εκεί, στη πόλη Αβινιόν, η αγία Μάρθα, η μεγαλύτερη αδελφή, ευαγγελίστηκε το Χριστιανισμό, καθώς και στη πόλη Ταρασκόν, αφού πρώτα φόνευσε με αγιασμό ένα δράκοντα, που προξενούσε κακό στη πόλη. Ίδρυσε ένα κοινοβιακό παρθενώνα, όπου έγινε ηγουμένη. Ειρηνικά κοιμήθηκε στο μέρος αυτό, όπου σώζεται και το τάφος της.


Η αγία Μαρία, η μικρότερη αδελφή, κήρυξε το ευαγγέλιο και τον Χριστιανισμό, στις πόλεις Αίκς και Μασσαλία. Αργότερα αποσύρθηκε στην ερημική περιοχή Saint Baume(=Αγιον Όρος), της Προβηγκίας της Γαλλίας, όπου ασκήτεψε αρκετά χρόνια σε σπήλαιο μόνη της, όπου την έτρεφε Άγγελος Κυρίου. 

Κοιμήθηκε κι αυτή ειρηνικά, και την ενταφίασε ο Άγιος Μαξιμίνος, ο πρώτος επίσκοπος της πόλης Αίκς. Σώζεται μέχρι σήμερα η λάρνακα με τα άγια λείψανά της, στη πόλη της Γαλλίας "Άγιος Μαξιμίνος". Η λάρνακα αυτή είναι από αλάβαστρο, σε ανάμνηση του αλαβάστρινου δοχείου, που είχε η αγία Μαρία η παρθένος, το μύρο με το οποίο μύρωσε τον Κύριο. Στον Καθεδρικό ναό της πόλης Βεζελαί της Γαλλίας σώζονται τα άφθαρτά της μαλλιά, με τα οποία σκούπισε τα πόδια του Κυρίου, όταν Τον μύρωσε (Ιω.ιβ΄3).



Και οι δύο άγιες αδελφές, που ήσαν ευσεβή και διακεκριμμένα μέλη της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας, αξιώθηκαν να κοιμηθούν ειρηνικά, χωρίς βασανιστήρια και μαρτύριο. Κι αυτό γιατί ο Χριστός μας, δεν θέλησε να πονέσουν οι καρδιές, των οποίων, κάτω από τη στέγη του σπιτιού τους, είχε ζήσει τόση γαλήνη, αγάπη, και φροντίδα τις παραμονές των Παθών Του.
---------------------



Θαυμαστά όλα αυτά!
Δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι.

ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΙΛΚΙΣ