Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΥΜΝΟΣ. Τί είναι ό ήλιος; Οφθαλμός πού δεν βλέπει. Τί είναι ή φωτιά; "Ένας άλογος υπηρέτης. Ό βασιλιάς Σαβώριος πρόσταζε τον Σαδώκ:







ΥΜΝΟΣ.

Τί είναι ό ήλιος; Οφθαλμός πού δεν βλέπει.

Τί είναι ή φωτιά; "Ένας άλογος υπηρέτης.

Ό βασιλιάς Σαβώριος πρόσταζε τον Σαδώκ:

«Προσκύνησε τον ήλιο και τη φλόγα της φωτιάς, τούς θεούς πού κυβερνούν τον κόσμο, όπως διδάσκει ό σοφός Ζωροάστρης».

Ό Σαδώκ απάντησε με πραότητα στον αυτοκράτορα:
«Υγεία και χαρά σε σένα αυτοκράτορα!

Πες μου, πώς γίνεται να υποκλιθεί το έλλογο πλάσμα μπροστά στο άλογο; πώς να υποκλιθεί ό νοήμων μπροστά στο ανόητο;


Ό ήλιος -ωραίος ως δημιούργημα τού Θεού- ή φλόγα -υπέροχη ως υπηρέτης των ανθρώπων- αλλά, μήπως μπορεί το δημιούργημα ν’ αναπληρώσει το Δημιουργό; ή μπορούν οι πεθαμένοι να υποκαταστήσουν τούς ζωντανούς; Ή μήπως το ζωγραφικό έργο είναι καλύτερο από τον καλλιτέχνη; Ή το αλέτρι είναι πολυτιμότερο άπ’ το ζευγολάτη;

Στον ουρανό, βασιλιά, ένας μόνον Θεός υπάρχει. 

Είναι Παντοδύναμος, Ευφυής, Πάγκαλος, Αγαθός- είναι ό Δημιουργός τού ορατό και αοράτου κόσμου- ό Σχεδιαστής κάβε δημιουργήματος.

Ό Δωρεοδότης κάθε αγαθού, ό Φιλάνθρωπος και Παντοδύναμος.

Τον φανέρωσε ό Μονογενής Υιός Του,

Αυτός μάς έσωσε από τα περσικά μυθεύματα,

Αυτός μάς δίδαξε να στεκόμαστε επικεφαλής της φύσης, και να στρέφουμε το πρόσωπό μας προς το Δημιουργό. Να υψώνουμε τήν ψυχή μας ολόκληρη προς τον ουρανό- εκεί όπου είναι ή πατρίδα μας, ή πατρίδα αγγέλων και ανθρώπων».


Έτσι μίλησε ό Σαδώκ - και ό Σαβώριος τον αποκεφάλισε.

Ό άγιος ιερομάρτυς Σαδώκ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ



Ό άγιος ιερομάρτυς Σαδώκ


Ό Σαδώκ ήταν επίσκοπος στην Περσία μετά άπ' τον άγιο Συμεών ώς διάδοχός του. Κάποτε μάλιστα τού παρουσιάστηκε ό άγιος σε όνειρο και του είπε: «Χθες εγώ, σήμερα εσύ!» Ό Σαδώκ ερμήνευσε τα λόγια αυτά σε μήνυμά του προς το ποίμνιό του ως έξης: «Πέρσι εγώ (ό άγιος Συμεών) μαρτύρησα και φέτος εσύ (ό Σαδώκ) θά μαρτυρήσεις.». Πράγματι, εκείνο το έτος ό βασιλιάς Σαβώριος τον συνέλαβε μαζί με πλήθος άλλων κληρικών και λαϊκών και τούς  έφερε για να δικαστούν. Στην αρχή ό Σαβώριος τούς διέταξε να προσκυνήσουν τη φωτιά και τον ήλιο ως θεότητες.



Ό Σαδώκ αποκρίθηκε: «Είμαστε πρόθυμοι να πεθάνουμε γιά τον Θεό μας, αλλά ούτε τον ήλιο, ούτε τη φωτιά προσκυνούμε». Μετά απ’ τη δήλωσή του τούς βασάνισαν και τούς καταδίκασαν σε θάνατο δι’ αποκεφαλισμού. Ό Σαδώκ, λίγο πριν τον αποκεφαλίσουν, ικέτεψε τον Θεό: «Πλύνε μας από τις αμαρτίες μας Κύριε, μέσα στο αίμα μας!». Ό Σαδώκ, οι ιερείς και οι πιστοί του ποιμνίου του παρέδωσαν ένδόξως τα σώματά τους στον θάνατο και τις ψυχές τους στον Αθάνατο Θεό. Μαρτύρησαν το έτος 342 ή 344


Ό άγιος Λέων ό Θαυματουργός, επίσκοπος Κατάνης. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.






Ό άγιος Λέων ό Θαυματουργός, επίσκοπος Κατάνης


Στην πόλη της Κατάνης, κάτω από το ηφαίστειο της Αίτνας, ζούσε ένας καλός και συμπονετικός ποιμένας και διδάσκαλος του λαού, ό άγιος Λέων. Μεριμνούσε πολύ για τούς άρρωστους και τούς φτωχούς και ήταν μεγάλος ό ζήλος του για την Πίστη, όπως και ή ελεημοσύνη του προς τούς αναξιοπαθούντες συνανθρώπους.



Κάποτε, κάποιος μάγος ονόματι Ηλιόδωρος εμφανίστηκε στην Κατάνη, τρομοκρατώντας και πλανώντας τον λαό με ποικίλες πλάνες, διαφθείροντας τα ήθη των νέων της πόλης. Μια μέρα ό Ηλιόδωρος μπήκε στην εκκλησία τού Θεού, ενώ τελούνταν κάποια ιερή ακολουθία, και άρχισε τις απρέπειες. Τον πλησίασε τότε ό άγιος Λέων, τον έδεσε στη, μία άκρη της επισκοπικής ράβδου και τον οδήγησε έτσι στην αγορά της πόλης. Ό Λέων είπε να ανάψουν  μια μεγάλη φωτιά. Όταν η πυρκαγιά ήδη μαινόταν, μπήκε μέσα ό ίδιος και στάθηκε στο κέντρο• υστέρα τράβηξε στη φωτιά και τον Ηλιόδωρο. Ό Ηλιόδωρος έγινε αμέσως στάχτη, ενώ ό Λέων έμεινε σώος και άβλαβης. Όλοι όσοι είχαν μαγευτεί από τις μαγείες του Ηλιοδώρου και τον είχαν θεοποιήσει, καταισχύνθηκαν. Ό συμπονετικός και ζηλωτής πιστός, Λέων, έγινε ξακουστός σε ολόκληρη την αυτοκρατορία ως μέγας θαυματουργός, ό όποιος βοηθούσε τούς ανθρώπους με τα περίλαμπρα θαύματά του. Αφού ολοκλήρωσε την πορεία του επί της γης, ό άγιος Λέων αποδήμησε για να λάβει τη θέση του κοντά στον Κύριο και από τα λείψανά του έξέβλυσε μύρο ιαματικό. Ή κοίμησή του χρονολογείται τον όγδοο αιώνα.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Σωφροσύνη Α Νηστειών


ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ....


Entering the Great Lent! Let us leave the works of darkness and put on the weapon of light!

Είναι αδύνατον να θεραπευθεί η Ανθρωπότητα με πολιτικά μέτρα, γιατί η ρίζα της αρρώστιας βρίσκεται στο επίπεδο του πνεύματος. Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Τι ανησυχείς, έχεις πίστη!



ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Τι ανησυχείς, έχεις πίστη!

ΠΑΤΉΡ ΠΑΎΛΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ. Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΊΑ ΧΑΡΙΤΟΣ.

Τα χείλη του μουδιασμένα ζητούσαν νερό. Είχε τρεις μέρες να φάει και να πιει κάτι. Ακολουθίες πολύωρες, μετάνοιες, μελέτη, ο κανόνας στο κελί του, η κατα μόνας αγρυπνία. Όλα μαζί του δίνανε μια μικρή γεύση από την άσκηση των μεγάλων ασκητών της ερήμου που ζούσανε έτσι όχι για μερικές ημέρες αλλά σχεδόν όλη τους την ζωή. 
--------------------
Ήταν τυπικό του μοναστηριού του να κρατούνε τριήμερη -απόλυτη- νηστεία οι πατέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη. Ήταν παράδοση να κάνουνε ένα γερό ξεκίνημα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
--------------------
Δίψα. Αυτό το αίσθημα ήταν φοβερό. Ήταν πλέον Τετάρτη απόγευμα. Η Προηγιασμένη έφτανε στο τέλος της. Έφτανε η στιγμή που μετά από σχεδόν τρεις ημέρες πλήρους νηστείας θα άνοιγε το στόμα του για να φάει. Ο ιερέας κάλεσε τους πιστούς. «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Μια μικρή ζαλάδα τον έκανε να πιάσει την κολόνα του ναού. Ένας ένας οι μοναχοί σαν πουλάκια άνοιγαν το στόμα τους περιμένοντας την μάνα τους Εκκλησία να τα ταΐσει. Ήρθε η σειρά του. Άνοιξε το στόμα του. Ο ιερέας λέγοντας «...εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» τον μετάλαβε Σώμα και Αίμα Κυρίου. Το στόμα του γέμισε τροφή ουράνια. Για πρώτη φορά, εκείνη την στιγμή κατάλαβε, σαν να είχε κάποια Θεία επίσκεψη, ότι τρώει τον Θεό. Χρόνια μοναχός, εκείνη η στιγμή όμως άνοιξε ο πνευματικός κόσμος μέσα του, μπροστά του. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε. Πίστευε όμως τότε κατάλαβε. Κατάλαβε χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να καταλάβει πώς κατάλαβε.
--------------------
Ανοιγόκλεισε τα μάτια του γεμάτος φόβο, χαρά, αγωνία, ειρήνη, πλήρη κατανόηση. Κατακλύστηκε από ευγνωμοσύνη. Απομακρυνθήκε από το Άγιο Ποτήριο. Πήγε και κάθισε και πάλι στο στασίδι του. Τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Το κορμί του πλέον στεκόταν όπως οι αγιογραφίες του τοίχου. Ήταν και δεν ήταν πλέον εκεί. Όλα είχανε χαθεί πλέον. Η κούραση, η δίψα, η πείνα, οι λογισμοί, όλα χάθηκαν. Ένα πράγμα κυριαρχούσε πάνω στο είναι του. Αυτή η γεύση του Χριστού.
--------------------
Η πρώτη Προηγισμένη Θεία Λειτουργία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μόλις είχε τελειώσει. Καθώς όλοι βγαίνανε από το Καθολικό του μοναστηριού μερικοί πατέρες τον άκουσαν να μονολογεί «πώς είναι δυνατόν να έφαγα εγώ τον Θεό; τί πήρα μέσα μου; έφαγα τον Χριστό, ξεδίψασα από το Αίμα Του, χόρτασα από το Σώμα Του...». Το βήμα του γοργό, λες και βιαζόταν να πάει κάπου. Πρόλαβε και μπήκε στο κελί του. Εκεί μέσα, μόνος του πλέον, γονάτισε. Ούτε το ράσο έβγαλε, ούτε το καλυμαύχι του, ούτε το κουκούλι. Έτσι όπως ήταν γονάτισε χάμο. Άπλωσε τα χέρια του στο ξύλινο πάτωμα, όπως ένας ζητιάνος που ζητά έλεος.Σιωπή. Είχε βραδιάσει για τα καλά. Έμεινε έτσι ώρα αρκετή. Ξάφνου ανασηκώθηκε. «Φτάνει Κύριε...φτάνει» είπε ξεσπώντας σε λυγμούς. «Δεν αντέχω την αγάπη Σου...αποτραβήξου γιατί η καρδιά μου δεν αντέχει». 
Οι λυγμοί σιγά σιγά σταμάτησαν, έμεινε με τα σιωπηλά του δάκρυα να διασχίζουν το πρόσωπό του. Έμεινε όρθιος με τα ράσα του, το κουκούλι στραβό πάνω στο καλυμαύχι του, τα μάτια του καθάρια, τα γένια του ανακατωμένα, τα χέρια του τρεμμάμενα.Το κελάκι του να μοσχοβολά ευωδία που πρώτη φορά οσφράνθηκε στην ζωή του. Μα εκεί στα χείλη του ήταν ακόμα αυτή η γεύση του Θεού, αυτή η γεύση που πλέον θα τον συνόδευε για όλη του την ζωή. «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος» ήθελε να βροντοφωνάξει σε όλους τους ανθρώπους της γης.
--------------------
«Ω, Χριστέ μου...θέλω να σε τρώω και να σε πίνω μέχρι να πάψω να υπάρχω», είπε σιγανά και σφράγισε το σώμα του με το σημείο του σταυρού. 
-------------------
Ακούστηκαν κάποιες πόρτες να ανοίγουν. Μετά από λίγο άνοιξε και την δική του πόρτα να δει τι γίνεται. Ξημέρωνε, αυτό είχε γίνει. Όλο το βράδυ πέρασε χωρίς να το αντιληφθεί. Δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε πείνα. Ένιωθε ταϊσμένος αιωνιότητα, αφθαρσία. Δυο πατέρες τον συνάντησαν καθώς πήγαιναν στον ναό να τον ετοιμάσουν για την πρωινή ακολουθία. «Τόσο νωρίς πάτερ, ξεκουράστηκες»; τον ρώτησαν πρόσχαροι.Ίσιωσε το κουκούλι του. Τους κοίταξε στα μάτια. Εκείνοι τα χάσανε, σα να βλέπανε κάποιον άλλον άνθρωπο. «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά», είπε και χαμήλωσε το βλέμμα του.
Οι πατέρες κοντοστάθηκαν με απορία, κοιτάχτηκαν αναζητώντας απάντηση σ’αυτό το φωτεινό αλλοιωμένο βλέμμα του αδελφού τους, αλλά δεν συνέχισαν. Πήγανε μέσα στο ναό. Άρχισαν να ανάβουν τα καντήλια. Εκείνος στάθηκε ακίνητος στο μέσο της αυλής. Σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό. Έκανε τον σταυρό του. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε κι αυτός στο ναό για την πρωινή ακουλουθία. Άλλη μια μέρα ξεκίνησε, άλλη μια μέρα πιο κοντά προς την Ζωή, την Αγάπη. Άλλη μια μέρα πιο κοντά στο τέλος που θα’ναι η αρχή.
--------------------
Καθώς ανέβαινε στο στασίδι του το σώμα του ανατρίχιασε ολάκερο σα να απεκδυόνταν όλο αυτό το βίωμα. Χαμογέλασε συγκαταβατικά. «Μέχρι την άλλη φορά λοιπόν...» ψέλισε και έβγαλε το κομποσχοίνι από την τσέπη του ζωστικού του. Το τάλανο χτύπησε, η καμπάνα ήχησε. Άρχισαν να εισέρχονται στο Καθολικό οι πατέρες με τάξη και ησυχία. Οι μοναχοί πήρανε τις θέσεις τους. Ο εφημέριος φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε «Ευλογητός». 
--------------------
Στεκόταν στο στασίδι του και με το βλέμμα του κοιτούσε έναν έναν τους πατέρες. «Αραγε, πόσοι αδελφοί βίωσαν κάτι τέτοιο που εγώ για πρώτη φορά βίωσα χθες...» αναρωτήθηκε. Εκείνη τη στιγμή, ένας αδελφός περνούσε από μπροστά του. Σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος του, του έπιασε το χέρι. «Μην τα αναλύεις πολύ...αυτά είναι πράγματα του Θεού...» είπε πραεία τη φωνή και πήγε προς το αναλόγιο για να διαβάσει το Κάθισμα του Ψαλτηρίου.
--------------------
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή μόλις είχε αρχίσει. Άλλη μια πορεία για την Ανάσταση που εφέτος ήρθε από την αρχή...

''Έλεγαν εις το Άγιο Όρος, μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς, και ψάρι φάε...




Και πάλι μου διαμαρτυρόταν ο αδελφός, και θυμήθηκα το: ''Έλεγαν εις το Άγιο Όρος, μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς, και ψάρι φάε...

Tο να φάεις τον άλλον από την γλώσσα, είναι πολύ χειρότερο από το να φας μια κουταλιά λάδι. Και όμως στέκομεν εκεί...''

"Καθαρίσου και θα δείς τον Άγιο...''



"Καθαρίσου και θα δείς τον Άγιο...'' μου είπε ενα βράδυ μια φωνή. Ίσως ητο η φωνή της συνειδήσεως μου, δεν ξέρω, δεν γνωρίζω. Έπειτα ήρθε ο καιρός που τον είδα τον Άγιο...

Και έμεινα να διαμαρτύρομαι, διότι ήταν μέρα αυστηράς νηστείας, (ούτε λάδι) και εγω έφαγα τυρόπιτα...

''Οχι μόνο απο τούς αγώνες, εξετάζει και την προαίρεση ο Κύριος'', ακούστηκε η φωνή του πνευματικού στήν εξομολόγηση.... ~ Μαρτυρία προσκυνητού εν Αγίω Όρει

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ....



Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ....

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ . Θαύμα του γέροντα Νικολάι Γκουγιάνοφ.



ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ . Θαύμα του γέροντα Νικολάι Γκουγιάνοφ.

Λίγες ώρες μετά το θάνατο του Πρεσβύτερου, κατά τη διάρκεια του ντυσίματος του σώματος, συνέβη ένα υπέροχο θαύμα.
Για όσους βρήκαν στην ζωή τους  θεραπεία και θαύματα από τον ασκητή, το γεγονός αυτό έγινε σαν  φυσική συνέχεια της αγίας ζωής του.

Όταν οι πατέρες έφερε στον  γέροντα το  Σταυρό και το Ευαγγέλιο, προκειμένου να το βάλουν  στα χέρια του, με προσοχή και ευλάβεια σήκωσε το δεξί του χέρι  τεντωμένο, και πήρε το σταυρό - όπως ο ίδιος το κρατούσε  πάντα στη διάρκεια της ζωής του. (Ο ιερέας, κρατώντας το Σταυρό, πάντα κρατούσε  προσεκτικά τα δάχτυλά του   να μην επισκιάζει τον Εσταυρωμένο Σωτήρα ...) Και τώρα, ακόμη και από την αιωνιότητα, έστειλε μήνυμα  πως δεν υπάρχει θάνατος, και  υπάρχει αιώνια ζωή εν Χριστώ.

Ο γέροντας  άνοιξε το αριστερό χέρι και οι πατέρες που τον έντυσαν  έβαλαν το Άγιο Ευαγγέλιο σε αυτόν. Στη συνέχεια έβαλε ήσυχα τα δάχτυλά του, ελαφρώς σηκώνοντας τον αριστερό του ώμο. Επειδή το ευαγγέλιο ήταν βαρύ, σε ένα ασημένιο κάλυμμα


Και αυτό είναι υπέροχο για τον κόσμο του  αγαπητού Πατρός Νικολάου σαν «αδελφός και αγαπημένος τον οποίο (έκλαψε η Ρωσία) 

The Mystery of the Church.Abbot Tryphon





The Mystery of the Church


And the corporate nature of salvation


There is a certain emptiness in trying to live the Christian life outside the life of the Church. This is because it is impossible to truly live as a Christian without the Church. The reading of the scriptures, and our commitment to prayer, are important foundations in the life of a Christian, but they are incomplete without the mystical and sacramental 


life that is found within the Church.
If we hope to grow spiritually, we will take advantage of the Mysteries that are found only within the Church. Without the Mystery of Penance, and the absolution of the Church, we have no hope of transformation and holiness, for without the corporate life of the Church, our sins keep us captive. Without the Mystery of Christ's Body and Blood, received during the celebration of the Church's Divine Liturgy, the healing of the soul remains undone, and salvation is next to impossible.


The center of the Church's Eucharistic liturgy is to be found in the descent, the appearance, the divine presence of the resurrected Christ, and is central to every moment of the liturgy. As believers, the partaking of Communion is actually that moment when we are encountering the living person of the Lord who enters the congregation as "King of the universe borne invisibly over their spears by the angelic hosts." This act is so central to the life of a Christian, as to make it the necessary component to being a Christian.



With love in Christ,

Abbot Tryphon