Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο Καλός σπορεύς.. <<Όλος εν τω παντί και εν παντί Όλος>>...

ΟΣΤΕΟΦΥΛΆΚΙΑ. ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΥΜΙΑΖΕΙ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΊΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΊΑ ΚΟΙΝΩΝΊΑ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ

Το πνεύμα του πονηρού προσπάθησε να μεταβάλλει τη ζωή σε κάπνισμα! Έτσι έκανε το στόμα, που πρέπει να δοξολογεί συνέχεια τον Θεό, να μοιάζει με φούρνο που καπνίζει πάντα. Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Στις εικόνες τους τα κρίνα δεν μαραίνονται



Μένουν εκεί μπροστά τους για μέρες, φρέσκα, δροσερά να ευωδιάζουν το άρωμα, όχι του λουλουδιού, αλλά της ωραίας αγιασμένης τους ψυχής. 
Διαβαίνουμε την εβδομάδα της εορτής του Αγίου Γερασίμου και εδίψασε η ψυχή μας να ακούσει λόγο αγαθό, λόγο αγάπης γι αυτόν από τον άλλο Γεράσιμο, που γνωρίσαμε,  τον Μητροπολίτη Κεφαλληνίας. Από μικρός  είχε τον Άγιο προστάτη, δάσκαλο, αδελφό, οδοδείκτη, υπόδειγμα. Τέτοιες μέρες δεν έδινε 
 “ύπνον εις τους οφθαλμούς του, ουδέ εις τα βλέφαρά του νυσταγμόν”, προκειμένου να είναι όλα φροντισμένα για την εορτή του Αγίου.
Ας θυμηθούμε λίγο τα λόγια του:
...........................
Ο Άγιος Γεράσιμος εκρύβετο, όλη η ζωή του ήταν ένα κρυφτό, εκρύβη τόσο πολύ από τους ανθρώπους, έζησε σε σπήλαια, στην αφάνεια, σε εσχάτη ταπείνωση και εδώ ακριβώς ο Θεός τον υπερύψωσε. Έχουνε γραφτεί περίπου 26 ακολουθίες, όπου δείχνει ο Θεός ότι “πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται”.  Σε μια ακολουθία  λέει ο υμνογράφος:
“Τι σε νυν προσείπω, Γεράσιμε,  Ουρανόν, ότι την δόξαν διηγήσω του Θεού; 
Ποταμόν, ότι ηρδεύσω πάσαν άγονον ψυχήν; 
Ναμάτων ζωηρρύτων πηγήν άφθονον και κήπον ευωδέστατον και πάγκαλον
 της αρετής και της χάριτος, ην εκ Θεού πιστώς είληφας; 
Ικέτευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών”.

Αφού ο υμνογράφος απορεί τι να πει, νιώθει κανείς φοβερά αμήχανα να μιλήσει για τον Άγιο
Ήτανε πλούσιος, ήτανε μορφωμένος, ήταν νέος, ψηλός, όμορφος, και όπως λέει η ακολουθία έγινε μεγαλέμπορος κάνοντας όμως άλλης μορφής εμπόριο. Αντήλλαξε τα επίγεια με τα ουράνια και όλα αυτά που είχε τα έφερε στα πόδια του Χριστού και έτσι με την μονάδα μπροστά, που είναι ο Χριστός, τα πολλαπλασίασε τόσο πολύ, ώστε μέχρι σήμερα ευεργετεί και προσφέρει. Έσωσε τον εαυτό του και συνεχίζει να σώζει αμέτρητες ψυχές. Έφυγε από το σπίτι του και εγκατέλειψε όλα αυτά τα πλούτη, αφού αγάπησε το Χριστό υπέρ το χρυσό, και πατρίδα, και χρήματα, και περιουσία, και ύπαρξη για να ακολουθήσει την πολύ δύσκολη οδό της αγιότητος και τοπικά και πιο πολύ τροπικά. [ ....]
.
Αυτός ο άνθρωπος δεν ήτανε τσοπάνης, ούτε αγροίκος, ούτε χωρικός. Ήταν αρχοντόπουλο, πριγκιπόπουλο. Το σπίτι που γεννήθηκε υπάρχει μέχρι σήμερα, στα Τρίκαλα Κορινθίας, είναι σωστό ανάκτορο, μέχρι σήμερα, μέχρι την εποχή μας. Και εντυπωσιάζεται κανείς πώς αυτό το παιδί από το ανάκτορο βρισκόταν μες στα σπήλαια. Όλη η ζωή του ήταν η πιο αυστηρή μορφή ασκητού, σπηλαιώτης ασκητής,, που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάποια άλλη δύναμη, ήταν χριστοφόρος, θεοφόρος, τριαδοφόρος και γι αυτό έζησε εκεί..Αν είσαι τσοπάνης και μαθημένος στην ύπαιθρο το να ζήσεις στο σπήλαιο δεν είναι τρομερό. Αν όμως είσαι σε αρχοντικό και πας και ζεις στο σπήλαιο, τότε κάτι άλλο συμβαίνει. Ποιος σε καθοδηγεί και σε ενισχύει; 

.................
Εύλογα δεν είναι κι αυτά τα ερωτήματα; Πώς άφησε κι ο π. Γεράσιμος Φωκάς τα πλούτη του; Πώς δεν εκμεταλλεύτηκε τα φυσικά του χαρίσματα για τις χαρές του αιώνα τούτου; Πώς έζησε σε ξένο σπίτι; Πώς γύριζε με τρύπιο ράσο; 
Ποιος τον καθοδηγούσε και ποιος τον ενίσχυε;

ΕΚΔΉΛΩΣΗ. ΡΩΤΗΣΑ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ......

Το Μαυσωλίο της Αγ. Ελένης στην Ρώμη όπου ετάφη σε σαρκοφάγο ως Αυγούστα, αρχικά κτισμένο για τον ίδιο τον Μ. Κωνσταντίνο. Κάτω η σαρκοφάγος, με το χαρακτηριστικό κόκκινο λίθο που περιέβαλαν τους Αυτοκράτορες στον Ν. των Αγ. Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.


Ο ΠΕΙΡΑΣΜΌΣ....




Ὁ πειρασμός ξέρετε τί μάστορας εἶναι;

Γέρων Ἀμφιλόχιος Μακρῆς

«Όταν Κάποιος ρίξη στο σκυλί μια πέτρα, πολλές φορές ο σκύλος αντί να χυθεί σ΄ αυτόν που την έριξε, ορμά και δαγκώνει την πέτρα. Έτσι κάνουμε κι εμείς. Βάζει ο πειρασμός κάποιον άλλο να μας πειράξει είτε με λόγο είτε με φέρσιμο κι εμείς αντί να τα βάζουμε με εκείνον που έριξε την πέτρα, δηλ. τον πειρασμό , δαγκώνουμε την πέτρα, δηλ. τον συνάνθρωπο, που χρησιμοποίησε ο μισόκαλος ως πέτρα.
Και ποιος ξέρει τάχα τι γέλιο κάνει ο πειρασμός και πως θα μας κοροϊδεύει, όταν τα βλέπει αυτά.
Εν ώρα πειρασμού εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή. Ο πειρασμός ξέρετε τι Μάστορας είναι; Τα ελάχιστα τα κάνει μεγάλα. Ο πειρασμός αδημονεί, στενοχωρείται και δημιουργεί πολέμους. Ξέρει πολλές τέχνες και φέρει τον άνθρωπο σε αμφιβολία.
Γι αυτό έχουμε πολλά ναυάγια. Η προστασία του Θεού αδυνατεί (εξασθενίζει) τον πειρασμό. Όταν έχετε πειρασμούς τότε κατέρχεται και η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Όταν δοκιμάζει κάποιος πειρασμούς , διαπιστώνει την αδυναμία του , ταπεινώνεται και ελκύει την χάριν του Θεού.
Να μην σας επηρεάζουν οι άνεμοι των πειρασμών, δεν μπορούν να σας κάνουν τίποτα. »

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ» ΜΗΤΡΟΣ ΗΓΑΠΗΜΕΝΟΥ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗ

ΤΙ ΕΊΝΑΙ Η ΚΑΚΟΠΟΊΗΣΗ ΠΑΙΔΙΏΝ;

ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΕΣ...

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ

Γυναικείες παρουσίες με ενδυμασίες της Ρωμιοσύνης, στον Άγιο Δημήτριο του Βυζαντινού Μυστρά στις 29 του περασμένου Μαΐου ημέρα μνήμης της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως.

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ... ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ

ΑΓΊΑ ΘΕΟΔΏΡΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΑ. ΚΈΡΚΥΡΑ.

ΠΡΟΣΕΥΧΉ...

Ο ΆΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

«Για να πάη κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάη πολλά πικρά εδώ, να έχη το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι».

Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον Νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.


Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον Νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.
Όμως ένας φόβος παραμένει, εντελώς αμετακίνητος και δικαιολογημένος. Είναι εκείνος ο φόβος, που τον αισθάνονταν και οι Άγιες ψυχές στην όψη του θανάτου. Τούτος είναι φόβος όχι από τον θάνατο, αλλά από την ανετοιμότητα για εκείνη την Αθάνατη Ζωή. Ο φόβος από την ακαθαρσία της ψυχής μας. Αφού οι ακάθαρτοι δεν θα δουν τον Θεό, ούτε την πραγματική Ζωή στους Άγιους Ουρανούς.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

ΕΚΛΟΓΕΣ..

Ο Παπαθύμιος ΒΛΑΧΑΒΑΣ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ.

Η ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΊΟΥ.

Keep this in mind:.....






Keep this in mind: Just because God can work incredible good out of unspeakable tragedies does not mean that He orchestrated those tragedies. Never assume that He uses these events as a means to accomplish His purpose. This only leads to a false understanding of Who God is. 

In other words, God does not depend upon suffering in order to exist, nor is it indispensable for His grace; instead you will come to find that within suffering you can find God - for it is there that you will witness the many facets of His grace! 

Fr. John

ΚΥΡΙΕ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ....

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΊΟΥ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΊΑ

ΟΙ ΣΚΈΨΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

"ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ " Ακολουθώντας τα 12 στάδια απεξάρτησης των Ανώνυμων Αλκοολικών



"ΜΕΤΑΜΟΦΩΣΙΣ" Ακολουθώντας τα 12 στάδια απεξάρτησης των Ανώνυμων Αλκοολικών

Του π. Μελέτιου Webber. Με εισαγωγή του Σεβασμιωτάτου Καλλίστου Ware. 

Πρόσφατα έφυγε για τυποραφείο το βιβλίο αυτό και ελπίζουμε ότι θα το έχουμε στα χέρια μας αρχές Νοεμβρίου. 

Ο συγγραφέας του είναι άγνωστος στο ευρύ ελληνόφωνο κοινό αλλά πολύ γνωστός στους επιστημονικούς κύκλους της Ελλάδας και στους Ορθοδόξους της Αγγλίας, της Ολλανδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρωτοεμφανιζόμενος, όπως λέγεται, για εμάς, αν και όχι εντελώς άγνωστος.

Ο π. Μελέτιος Webber εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη βοήθεια του Επισκόπου Καλλίστου Ware το 1971. 

Σπούδασε στο Dulwich College, στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και της Θεσσαλονίκης. Έλαβε το διδακτορικό του στη Συμβουλευτική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο της Montana και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως κλινικός ψυχοθεραπευτής. 

Χειροτονήθηκε ιερέας το 1976 και υπηρέτησε στην Ελλάδα, στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ. Μετά από ένα διάστημα στην Ι.Μ. του Αγ. Ιωάννου του San Francisco, ο π. Μελέτιος επέστρεψε στο Amsterdam, στην Ολλανδία, όπου υπηρετεί στη ρωσική ορθόδοξη ενορία του Αγίου Νικολάου, όπου εκκλησιάζεται και ο συγγραφέας μας Jim Forest. 

Είναι συγγραφέας του Bread and Water, Wine and Oil – An Orthodox Christian Experience of God. Έχει υπάρξει οικοδεσπότης της εκπομπής Jottings from a Holy Mountain, στο Ancient Faith Radio. Συμμετέχει συστηματικά σε συναντήσεις ορθόδοξης αναζήτησης και συνεχίζει να έχει μεγάλο ενδιαφέρον για θέματα εθισμού και ανάνηψης.

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΑΔΑΜΟΥ

Divine life cannot bear selfishness. Elder Thaddeus

ΙΕΡΆ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΌΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΑΚΡΑΤΑΣ.

Ιστορικά στοχεία της Μονής
Τό παλαιό ἱστορικό μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτος βρίσκεται σὲ ὑψόμετρο 400μ. στήν πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ Πορρωβίτσης.
Ἡ πνευματική ζωή τοῦ μοναστηριοῦ θεμελιώθηκε πρῶτα πάνω σὲ αὐτοὺς τοὺς βράχους προτοῦ συνεχιστεῖ στόν τόπο ὅπου σήμερα βλέπουμε.
Ἀπέναντι ἀπό τὸ μοναστήρι βρίσκονται δύο γραφικά καί φίλεργα χωριὰ ὁ Καλαμιᾶς καί ὁ Βούτσιμος. Νομίζει κανείς ὅτι στέλνουν τὸν εὐλαβικό τους χαιρετισμό στὸ μοναστήρι ἔτσι ὅπως ἁπλώνονται στήν πλαγιὰ τοῦ ἀντικρινοῦ βουνοῦ.
Οἱ κτίτορες τότε τῆς Μονῆς διάλεξαν αὐτόν τόν τόπο ποὺ δὲν φαίνεται ἀπό τὴ μεριὰ τοῦ Κορινθιακοῦ κόλπου, διότι ἐκείνη τήν ἐποχή τό ἔθνος μας περνοῦσε δοκιμασίες ἀπό τοὺς Τούρκους ἀλλά καί ἄλλους κατακτητές. Ὁ τόπος τῆς μονῆς προσφερόταν γιὰ εἰρηνικά ἔργα.
Τό πρῶτο παλαιομονάστηρο πάνω στό βράχο κτίσθηκε ἀπο καταδιωκόμενους μοναχούς πιθανόν πρίν τό 1600μ.Χ. Ἔκτισαν τόν ναό πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Πάντων καί κατόπιν ἔκτισαν τὰ κελλιά κοντά στό νάρθηκα καί ἄνω τοῦ ναοῦ. Τό γεγονός ὅτι μέχρι σήμερα ὑπάρχουν ὁστά τῶν παλαιῶν μοναχῶν δείχνει τό ἀγωνιστικό καὶ ἀνδρεῖο φρόνημά τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ μέσα σέ τόσο ἀντίξοες συνθῆκες κατάφεραν νὰ ζήσουν καί νά ἀγωνιστοῦν μέχρι τέλους.
Ἡ Παλαιά μονή ἐγκαταλήφθηκε ἄγνωστο πότε καὶ ἀνοικοδομήθηκε ἡ νέα σημερινή μονή τό ἔτος 1706. Ἄγνωστο γιὰ ποιούς λόγους-ἴσως ἐπιδρομή τῶν Τουρκων(κατά τήν ἀναχώρησή τους ἀπο τήν Πελοπόννησο) ἴσως το ἐπικίνδυνο τόπου καί ἡ στενότητα τοῦ χώρου. Δύο εὐλαβεῖς χριστιανοί δώρησαν τήν παροῦσα περιοχή στούς μοναχοὺς καί κτίσθηκε ἡ νέα μονή.
Τό 1750 ἄρχισε ἡ ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
Ὁ διάβολος φθόνησε τό θεοφιλές καί ἐθνοφιλες ἔργο τῆς Μονῆς καί συνετέλεσε στην παρακμή της ποὺ ἀρχίζει με τή μεγάλη πυρκαγιά ποὺ συνέβη τό 1860 καί κατέστρεψε μέρος τῆς Μονῆς. Ἐπακολούθησε ὁ θάνατος τῶν περισσοτέρων μοναχῶν καί ἡ μονή κατέληξε νὰ εἶναι μετόχι μεγαλυτέρων μονῶν.
Τό 1952 ἡ Μονή ἀνακηρύσσεται σὲ ἀνεξάρτητη γυναικεία μονή. Τήν ἡγουμενία ἀνέλαβε ἡ Παϊσία Καρακούλια προερχομένη ἀπό τή μονή Προφήτου Ἡλιοῦ Πατρῶν. Μετά ἀνέλαβε ὡς συμβούλους τήν Ἀγαθονίκην Πετροπούλου καί τὴν μοναχήν Μακρίναν. Κατόπιν προστίθενται στή μονή δύο ἀκόμα μοναχές ἡ Εὐπραξία καί ἡ Ἀγαθαγγέλη.
Ἡ μονή γνώρισε ἰδιαίτερη ἀνάπτυξη καί ἀνόρθωση ἐξαιτίας τῆς παραδειγματικῆς φιλεργίας τῶν μοναζουςῶν πού παράλληλα δὲν ἀμελοῦσαν καί τὸ ἔργο τῆς προσευχῆς γιὰ ὅλον τόν κόσμο. Στήν Ἱερά μονή Ἁγίας Τριάδος ὑπάγεται καί τό μετόχι τῆς Παναγίας Καταφυγιώτισσας στά Χαλκιάνικα Ἀκράτας. Τιμᾶται στό ὄνομα τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης καί ἐκτίσθη τό 1631.
Ὀνομάζεται Καταφυγιώτισσα διότι πολλοί χριστιανοί κατέφευγαν ἐκεῖ γιὰ νὰ βροῦν ἀσφάλεια ἀπό τὶς ἐπιθέσεις τῶν Τούρκων. Πανηγυρίζει στίς 23 Αὐγούστου.
Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ὁ Θεοδωρος Κολοκοτρώνης μετά τόν θάνατο τῆς πρώτης του συζύγου πέρασε ἀπό ἐκεῖ καὶ γνώρισε τὴ δεύτερη καί νόμιμο σύζυγό του.
Καί οἱ δύο μονές ἔχουν τίτλους τιμῆς γιὰ τὴν ἐθνοφιλή δράση τους ὑπέρ τοῦ Γένους μας.
Μετά τόν θάνατο τῶν πρώτων ἀδελφῶν ἡ μονή ἐρημώθηκε καί ξεκίνησε τὴν ἐπίσημη ἐπαναλειτουργία της στὶς 27 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 2017.

Να θυμόμαστε αδελφοί και τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, ο οποίος κάθε εβδομάδα διάβαζε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη. Άγιος Λουκάς Κριμαίας.

Τὶ σημαίνει ἡ φράση, Αἰωνία ἡ μνήμη Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τὶ σημαίνει ἡ φράση, Αἰωνία ἡ μνήμη

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σὲ ταλαιπωρεῖ τὸ ὅτι δὲν ξέρεις τὴ σημασία αὐτῶν τῶν λέξεων, ποὺ ἄκουγες πολλὲς φορὲς καὶ ὁ ἴδιος ἔλεγες ἐπάνω ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Καὶ καλὰ κάνεις ποὺ ρωτᾶς. Ὅσο καλύτερα γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀρχαία καὶ καλὴ ὀρθόδοξη πίστη μας, τόσο καὶ περισσότερο τὴν ἀγαπᾶ.

«Αἰωνία ἡ μνήμη» σημαίνει: αἰώνια νὰ ὑπάρχει ἡ μνήμη γιὰ σένα. Ἄκουσα μιὰ φορὰ πὼς κάποιος στὸν ἐπικήδειο λόγο ἐπάνω ἀπὸ τὸν νεκρὸ φώναξε: «αἰωνία σου ἡ μνήμη στὴ γῆ!» Παραξενεύθηκα σὲ μιὰ τόσο λανθασμένη ἑρμηνεία τῆς πίστης μας. Μὰ μπορεῖ κάτι νὰ εἶναι αἰώνιο στὴ γῆ, ὅπου ὅλα περνοῦν βιαστικὰ σὰν προσκεκλημένοι σὲ γάμο;

Ὄντως, δὲν εὐχόμαστε στὸν νεκρὸ ἐντελῶς μηδαμινὸ πλοῦτο, ὅταν τοῦ εὐχόμαστε νὰ τὸν μνημονεύουν σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος καὶ ὁ ἴδιος πλησιάζει στὸ τέλος του; Ἀλλὰ ἂς ποῦμε πὼς τὸ ὄνομα κάποιου μνημονεύεται στὴ γῆ ἕως τὸ τέλος τοῦ χρόνου – τί κερδίζει αὐτὸς ἀπ’ αὐτό, ἐὰν ἡ μνήμη του στὰ οὐράνια ἔχει ξεχαστεῖ;Τὸ σωστὸ εἶναι νὰ ἐπιθυμοῦμε τὸ ὄνομα τοῦ νεκροῦ νὰ μνημονεύεται αἰώνια στὴν αἰωνιότητα, στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ στὸ Βασίλειο τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο καὶ εἶναι τὸ νόημα τῶν λέξεων «αἰωνία σου ἡ μνήμη».

Μιὰ φορὰ καυχήθηκαν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὸν Δάσκαλό τους λέγοντας: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου» (Λουκ. 10,17). Καὶ ὁ Κύριος τοὺς ἀπάντησε νὰ μὴν χαίρονται γι’ αὐτὸ ἀλλά: «Χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. 10,20), δηλαδὴ νὰ χαίρονται ἐπειδὴ τὰ ὀνόματά τους εἶναι γνωστὰ καὶ τὰ θυμοῦνται καὶ τὰ μνημονεύουν στὸ Οὐράνιο Βασίλειο τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ζωῆς.

Στὴν Ἁγία Γραφὴ συχνὰ λέγεται πὼς τὰ ὀνόματα τῶν δικαίων θὰ εἶναι γραμμένα στὸ βιβλίο τῶν ζωντανῶν, ἐνῶ τὰ ὀνόματα τῶν ἁμαρτωλῶν θὰ σβηστοῦν καὶ θὰ ξεχαστοῦν. Ἀπὸ τὴν ἱστορία περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου βλέπουμε ὅτι ὁ Κύριος λέει τὸ ὄνομα τοῦ Λαζάρου μὲ τὸ ὁλοκάθαρό Του στόμα, ἀλλὰ ἀποσιωπᾶ τὸ ὄνομα τοῦ ἄδικου πλουσίου. Ὁ Λάζαρος, σημαίνει, ὅτι μπῆκε στὸ Βασίλειο τῶν Οὐρανῶν, καὶ ἔλαβε τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ τὴν αἰώνια μνήμη , ἐνῶ ὁ ἁμαρτωλὸς πλούσιος ἔχασε καὶ τὸ βασίλειο καὶ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ὄνομα.

Στὴ θεϊκὴ ἐπιστήμη καμιὰ φορὰ τὸ ὄνομα ταυτίζεται μὲ τὸν ἄνθρωπο. Στὴν Ἀποκάλυψη γράφεται: «Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐγένετο σεισμὸς μέγας,… καὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῷ σεισμῷ ὀνόματα ἀνθρώπων χιλιάδες ἑπτὰ» (Ἀπ. 11,13). Ὑπὸ τὸν σεισμὸ τῆς γῆς πρέπει νὰ καταλάβουμε μεγάλους πειρασμούς, στοὺς ὁποίους οἱ ἑπτὰ χιλιάδες ἀνθρώπων ὑπέκυψαν, ἀποστάτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ἔχασαν τὶς ψυχές τους. Τοῦτο σημαίνει ὅτι δὲν καταστράφηκαν μόνο τὰ σώματά τους – αὐτὸ εἶναι ἐλάχιστης σημασίας- ἀλλὰ οἱ ψυχὲς καὶ τὰ ὀνόματα. Τὰ ὀνόματά τους στὴν αἰωνιότητα ἐκμηδενίστηκαν καὶ σβήστηκαν ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν ζωντανῶν.

Ὅποιος ἐπιθυμεῖ ἀθάνατη μνήμη στὴν αἰωνιότητα, ἐπιθυμεῖ εὐαγγελικὸ πράγμα. Ἐὰν κάποιος ἐπιθυμεῖ ἀθάνατο ὄνομα στὴ γῆ, θέλει ματαιόδοξο πράγμα. Νὰ ξέρεις ὅτι πολλοὶ οἱ ὁποῖοι ἀθόρυβα καὶ χωρὶς νὰ τοὺς προσέξουν πέρασαν αὐτὴ τὴ ζωή, ἀπέκτησαν ἀθάνατο ὄνομα σ’ ἐκεῖνο τὸν κόσμο. Νὰ σκέπτεσαι περὶ αὐτοῦ, ἀδελφὲ Μελέτιε, καὶ ὁ Θεὸς θὰ σοῦ ἀποκαλύψει ἀκόμα πολλά. Καὶ ὅταν ἀκούσεις γιὰ τὸ δικό μου θάνατο, πὲς στὴν προσευχή σου: «Αἰωνία του ἡ μνήμη»!

Εἰρήνη καὶ ὑγεία ἀπὸ τὸν Κύριο

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΑΝΤΑ.

ΘΥΜΙΑΖΕΙ.... ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΑΝΤΑ.

ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΣΤΗΝ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΠΑΔΟΚΙΑΣ. ΈΚΛΕΙΣΕ ΤΟ 1922.

ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΝΑΟ

«Αδελφέ πάτερ Ανδρέα, επειδή και συ είσαι εξαρτηματικός αδελφός της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, κι εδώ έβαλες μετάνοια για να γίνεις μοναχός και επομένως σαν παράδελφος μου, που είσαι, σου λέγω, πως πρέπει πάντοτε να είμαστε προσεκτικοί και νηφάλιοι. Η προσευχή με την υπακοή πρέπει αδελφές να είναι ενωμένες, όπως είναι οι φτερούγες στα πουλιά, για να μπορεί ο άνθρωπος να έχει πνευματική προκοπή και να πετάει με το νου του, από τα γήινα στα ουράνια.

Γι΄ αυτό να προσέχεις μου είπε, όταν πηγαίνεις στην εκκλησία για να προσευχηθείς ή να ψάλλεις : α) να μην παίρνεις ποτέ ψηλά τα ίσια και να μην ψάλλεις με άτακτες φωνές, β) και όταν μπαίνεις στην εκκλησία για να προσευχηθείς, θα πρέπει κάθε έννοια, κάθε φροντίδα και μέριμνα, που σε αποσπά και χωρίζει από τη προσευχή, να την αφήνεις έξω από την πόρτα της εκκλησίας, αν θέλεις να δέχεται ο Θεός την προσευχή και την ψαλμωδία σου, και να έχεις μισθό αιώνιο και όχι κατάκριση. Και αντί να ωφελείσαι από τη προσευχή σου, να ζημιώνεις και να βλάπτεσαι από την απροσεξία σου. Για να βεβαιωθείς πως αυτά που σου λέγω είναι αλήθεια, άκουσε τι μου διηγήθηκε ο γέρο-Κορνήλιος, που κι αυτός τα είχε ακούσει, από ένα πολύ ενάρετο Γέροντα του Μοναστηριού μας, το γέρο-Ηλιόδωρο, ο οποίο έζησε πριν περίπου 150 χρόνια.

Ο γέρο-Ηλιόδωρος ήταν παραγουμενιάρης και υπηρετούσε τον ηγούμενο της Μονής, όταν το Μοναστήρι μας ήταν ακόμη κοινόβιο, αυτός έλεγε, πως σε μια ολονύκτια αγρυπνία, βρισκότανε στο ιερό και ετοίμαζε τα θυμιατά, για να θυμιάσουν οι ιερείς και διάκονοι, όταν αρχίναγε η εννάτη ωδή που ψάλλεται η «Τιμιωτέρα των Χερουβείμ…».

Από τη θέση εκείνη, του ιερού, ο γέρο-Ηλιόδωρος, κάθε μέρα όταν αρχίναγε ο ψάλτης το «Αινούμεν, ευλογούμεν και προσκυνούμεν τον Κύριον», έβλεπε με τα μάτια της ψυχής, σαν όραμα, μια μαυροφορεμένη, μεγαλόπρεπη γυναίκα, που τη συνόδευαν δύο Άγγελοι με ολόχρυσο θυμιατό στο χέρι και θυμίαζε το ναό. Περνούσε σε από τα στασίδια των μοναχών και θυμίαζε μέχρι που τελείωνε η «Τιμιωτέρα» και η εννάτη ωδή.

Μια μέρα, ο ψάλτης, πήρε πολύ ψηλά ίσια στις «Καταβασίες» και την ημέρα εκείνη, η γυναίκα αυτή, που δεν ήταν άλλη παρά, η Έφορος και προστάτης των μοναχών και του Αγιώνυμου Όρους, Κυρία και Δέσποινα Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, δε φάνηκε να θυμιάσει, όπως έκανε κάθε μέρα, επειδή τα ψηλά ίσια διώχνουν την κατάνυξη και την ευλάβεια.

Άλλη μέρα πάλι, στην Αγρυπνία μετά το Απόδειπνο, ο ευλογημένος αυτός Ηλιόδωρος, βλέπει την Παναγία να θυμιάζει όλο το Ναό. Πήγαινε στα στασίδια των μοναχών, μερικά από τα οποία δεν είχαν μοναχούς και η Παναγία υα θυμίαζε, και πολλά στασίδια που είχανε μοναχούς δεν τα θυμίαζε. Τούτο κίνησε την περιέργεια του Γέροντα Ηλιόδωρου και γεννήθηκε η απορία μέσα του, γιατί άραγε τα στασίδια που έχουν μοναχούς δεν τα θυμιάζει και θύμιαζε τα στασίδια που δεν είχαν μοναχούς;
Διαβάστε εδώ:  Αγιο Ορος: 104 χρόνια από την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος

Με δάκρυα ο ενάρετος αυτός μοναχός, παρακάλεσε την Παναγία να πληροφορήσει την απορία του αυτή. Οπόταν μετά τριήμερη προσευχή παρουσιάστηκε στον ύπνο του, η Παναγία και του είπε: «Ηλιόδωρε, μάθε πως τα στασίδια που είναι άδεια τα θυμιάζω γιατί, οι μοναχοί που κάθονται σ΄ αυτά και παρακολουθούν τις ιερές προσευχές και ακολουθίες, βρίσκονται σε υπηρεσίες και διακονήματα της Μονής, αλλά ΄κει που είναι και εργάζονται, έχουν συνέχεια το νου τους, στην κοινή προσευχή, που γίνεται δω στο Ναό, από τους άλλους αδερφούς, κι έτσι συμπροσεύχονται κι εκείνοι, απ΄ εκεί που βρίσκονται. Αυτοί είναι εκείνοι που και οι ιερείς μνημονεύουν και λένε στις δεήσεις τους : «και υπέρ των δι΄ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων πατέρων και αδελφών ημών…», αυτούς κι εγώ τους βλέπω παρόντες, με το νου, και τους θυμιάζω σαν να βρίσκονται στα στασίδια τους. Αυτοί έχουν διπλό μισθό. Ενώ πολλοί από τους μοναχούς, που κάθονται στα στασίδια τους και δεν προσεύχονται νοερά, με τους άλλους αδελφούς, αλλά, άλλοτε συζητούν μεταξύ τους, άλλοτε σκέπτονται άσχετα με την προσευχή πράγματα, άλλοτε κατακρίνουν, άλλοτε ζηλεύουν, που οι άλλοι ψάλλουν και δοξολογούν τον Ύψιστον , και αντί να δοξολογούν κι αυτοί μαζί τους, το πάντιμο και μεγαλοπρεπές όνομά Του, αυτοί κάνουν το αντίθετο, επιφέρουν κρίσεις εναντίον των αδελφών τους, αλλά και πολλές φορές σκέπτονται πονηρά και αμαρτωλά πράγματα. Οι μοναχοί αυτοί, καίτοι βρίσκονται στις θέσεις τους και κάθονται στα στασίδια τους, δεν υπολογίζονται με τους παρόντες, αλλά θεωρούνται ως απόντες και επειδή δεν προσεύχονται καθαρά, δεν τους αξίζει να τους θυμιάσω, διότι το θυμίαμα σημαίνει τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που δεν κατοικεί στους ανθρώπους αυτούς, αλλά τους αποστρέφεται.

«Γι΄ αυτό θα πρέπει, αυτά που είδες, κι αυτά που σου είπα, να τα κάμεις γνωστά σε όλους τους μοναχούς και σε όλους τους χριστιανούς, και να τα γράψεις, για να μαθαίνουν όλοι, πώς πρέπει, όταν μπαίνουν στην εκκλησία, αλλά και πάντοτε όταν προσεύχονται, να έχουν το νου τους και την καρδιά τους συγκεντρωμένα στο Θεό, τον οποίον πρέπει να δοξολογούμε και να ευχαριστούμε, για τα καλά που μας χαρίζει, αλλάκαι για τα κακά, που, κατά Θεία παραχώρηση μας συμβαίνουν. Πρέπει για όλα αυτά, να ευχαριστούμε τον Θεό μέσα στην εκκλησία Του, όπως λέγει και το Πνεύμα το Άγιον στην Αγία Γραφή : «εν τω Ναώ αυτού – Θεού εισερχόμενος – πας τις λέγει δόξαν».

«Μεγάλη και ασυγχώρητη αμαρτία είναι, όταν κουβεντιάζουμε στην εκκλησία, κατά την ώρα της προσευχής, διότι περιφρονούμε κατά πρόσωπο το Θεό και λυπούμε το Πνεύμα το Άγιον, πράγμα το οποίον εγγίζει το κρίμα της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος, αμαρτία η οποία δεν συγχωρείται «ούτε εν τω παρόντι ούτε εν τω μέλλοντι αιώνα» (Ματθ. 12, 32). Γι΄ αυτό προτιμότερο θα ήταν, οι άνθρωποι αυτοί, να μην πηγαίνουν στην εκκλησία, παρά να πηγαίνουν, και να καταφρονούν την εντολή του Θεού και να γίνονται αιτία σκανδάλων μέσα στην εκκλησία του Θεού».

ΠΗΓΗ : ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, τομ. Α΄, ΑΘΗΝΑΙ 1980, σ. 206 κ.ε.

ΤΟ ΘΈΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΎ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Δράσεις Προκοπείου Πολυδύναμο Εκκλησιαστικού Κέντρου

Η ΑΓΊΑ ΘΕΟΔΏΡΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΑ.