Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας" Πάρτε το χρόνο σας.






Πάρτε το χρόνο σας

Μην βιάζεστε να διαβάζετε πνευματικές οδηγίες, επισπεύστε να τις κάνετε.

Μη βιαστείτε στην απομόνωση, βιαστείτε στην υπακοή.

Μην βιαστείτε να συσσωρεύετε σκέψεις, βιάστε να τις  απαλλαγείτε.

Μην θυμώνετε, βιάζεστε να ταπεινώσετε τον εαυτό σας.


Μην βιαστείτε να συσσωρεύσετε τα πράγματα αυτού του κόσμου, βιαστείτε να τα απομακρύνετε.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017






Πάρτε το χρόνο σας


Μην βιάζεστε να διαβάζετε πνευματικές οδηγίες, επισπεύστε να τις κάνετε.

Μη βιαστείτε στην απομόνωση, βιαστείτε στην υπακοή.

Μην βιαστείτε να συσσωρεύετε σκέψεις, βιάστε να τις  απαλλαγείτε.

Μην θυμώνετε, βιάζεστε να ταπεινώσετε τον εαυτό σας.


Μην βιαστείτε να συσσωρεύσετε τα πράγματα αυτού του κόσμου, βιαστείτε να τα απομακρύνετε.

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας" Όσο πιο μακριά από το σπίτι, τόσο πιο δύσκολο είναι να επιστρέψετε.







"... Αυτός τους έφερε έξω από το σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου, και διέλυσε τις σκέψεις τους" (Ψαλμός 106: 14).


Όσο πιο μακριά από το σπίτι, τόσο πιο δύσκολο είναι να επιστρέψετε.


Όσο πιο συχνά κοιτάζετε το ρολόι, τόσο πιο αργός είναι ο χρόνος.


Όσο ισχυρότερη είναι η αναμονή για αυγή, τόσο περισσότερο δεν έρχεται.



Όσο περισσότερο διασκορπίζεσθε , τόσο πιο δύσκολο είναι να επιστρέψετε στην καρδιά.

Μάθετε να αλλάζετε τα σκουριασμένα νομίσματα των δυσμενών συνθηκών σας στα χρυσά νομίσματα της Θείας Χάριτος.







Μάθετε να αλλάζετε τα σκουριασμένα νομίσματα των δυσμενών συνθηκών σας στα χρυσά νομίσματα της Θείας Χάριτος.

 Οπλισμένοι με συνεχή προσευχή μέσα από υπομονή, ταπεινότητα και αντοχή.


Γνωρίζοντας αυτό, οποιοσδήποτε πειρασμός θα γίνει για σας το κέρδος της χάρης, είτε  μοναχός, και  λαϊκός θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία αυτή.


Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας" 

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας" ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.







Η ζωή δεν είναι μια ακολουθία γεγονότων που σχετίζονται με μας, αλλά μια διαδοχή πνευματικών καταστάσεων που προκαλούν αυτό το γεγονός.

Αυτός που είναι προσκολλημένος σε αυτή τη ζωή δεν πιστεύει στον Χριστό.

Αυτός που είναι συνδεδεμένος σε αυτόν τον κόσμο δεν πιστεύει στη Βασιλεία του Θεού.

Εκείνος που εμπιστεύεται μόνο το μυαλό του δεν πιστεύει στη χάρη.

Αλλά εκείνος που παραιτείται από τον εγωισμό αποκτά πίστη και σωτηρία.

Η αιώνια ουσία αυτής της ζωής είναι η  απογοήτευση.

Η ατελείωτη ουσία της απόρριψης είναι μια ατελείωτη πνευματική χαρά.

Όσο πιο νωρίς αποκηρύξετε τον κόσμο, τόσο πιο κοντά η ψυχή σας είναι στην πνευματική ανάκαμψη.

 Όσο πιο αποφασιστική είναι η απόρριψη, τόσο μεγαλύτερη είναι η απελευθέρωση από τις θλίψεις.


Ξεχωρίστε την καρδιά από τον κόσμο - αυτή είναι η απόρριψη. Όλα τα  υπόλοιπα  Θεός θα  τα κάνει για τον εαυτό σας .

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας" Καλά Χριστούγεννα! Γιατί όλα είναι από Αγάπη, την Αγάπη και την Αγάπη.









Καλά Χριστούγεννα!
Γιατί όλα είναι από  Αγάπη, την Αγάπη και την Αγάπη.

Προσευχές του καθεδρικού ναού της Θεοτόκου, ειρήνη σε σας αδελφούς και αδελφές.

Ο κόσμος δημιουργήθηκε με εκπληκτικό τρόπο,  από μια καταπληκτική Τριάδα! Εκπληκτικό, κατά πρώτο λόγο, η ίδια και η απλότητα της! Τα πάντα στο σύμπαν είναι αρμονικά, όλα είναι στη θέση τους και όλα δοξάζουν την Αγία Τριάδα! Πρέπει να είναι, και θα είναι στο Βιβλίο της Ζωής. Γιατί όλοι όσοι δοξάζουν τον Θεό, επιστρέφει σ 'αυτούς  τα πάντα από το  δώρα που στέλνει. Τόσο σωστά, τόσο αγαπητικα , έτσι ζείτε στην αιωνιότητα. Τίποτα για τον εαυτό μας, όλα για τους άλλους. Αυτή είναι η ευτυχία, και ποιος είναι σε θέση να δώσει, ότι λαμβάνει επανειλημμένα.

Ο Πατέρας με την Ακατάληπτη  Αγάπη Του γεννά τον Αιώνιο Λόγο και μέσω του Αγίου Πνεύματος ζωντανεύει το Σύμπαν. Από τον ζωογόνο Σταυρό του Λόγου και του Πνεύματος, ανεβαίνει στον Πατέρα της Αγάπης, της Ζωής μέσω της Αγάπης. Αυτός ο κύκλος είναι συνεχής, είναι στην αιωνιότητα, και μέσα κάθε ανάσα  υμνεί τον  Κύριο. Το Βιβλίο της Ζωής διαβάζεται σε μια ανάσα: Άγιος, Άγιος, Άγιος είναι ο Κύριος.
Γιατί όλα είναι από την Αγάπη, την Αγάπη και την Αγάπη.
Αν γνωρίζουμε ότι το σύμπαν βασίζεται σε αυτόν τον Νόμο, τότε γιατί να μην παρουσιάζουμε τις σελίδες του στο Βιβλίο της Ζωής; Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στους εαυτούς μας, είναι όλα σε εμάς σύμφωνα με το νόμο της αγάπης και  της θυσίας. Αν όλα είναι ίδια με αυτά της Τριάδας, τότε αυξάνουμε στην ομοιότητά της μέσω της Αγάπης προς την πρώτη εικόνα της αγίας Τριάδας.


Δόξα στην Αγία Τριάδα, Δόξα σε σένα!

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας".Ομιλία του μοναχού Συμεών για την πνευματική ζωή.







Ποια είναι η μεγαλύτερη ατυχία; - Μια ακάθαρτη καρδιά γεμάτη κακές σκέψεις.

Ποια είναι η μεγαλύτερη ευτυχία; - Μια καθαρή καρδιά, χωρίς κακές σκέψεις.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο θαύμα; - Όταν ένας αμαρτωλός γίνεται άγιος.

Ποιο είναι το καλύτερο εύρημα; - Όταν κάποιος βρίσκει έναν τρόπο σωτηρίας στις εντολές του Ευαγγελίου.

Ποια είναι η καλύτερη προσευχή; - Προσευχή χωρίς εγωισμό.

Ποια πράξη είναι η πιο ηρωική; - Παραίτηση της λαγνείας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόθεση; - Γίνετε μάρτυρας, για χάρη των εντολών του Ευαγγελίου.

Ποια είναι η πιο σημαντική δράση; - Να απαλλαγούμε από την άγνοια.

Ποια είναι η καλύτερη ανακάλυψη; - Εύρεση πραγματικής αθανασίας.

Τι είναι πιο δύσκολο να νικήσουμε; - Την υπερηφάνεια που κλείνει το δρόμο προς τη Σωτηρία.

Ποιο είναι το πιο τρομερό δηλητήριο; - Φιλοδοξία που σκοτώνει την ψυχή.

Ποιο είναι το καλύτερο όραμα; - Όραμα , χωρίς κακές σκέψεις.

Ποιο είναι το σκοτεινότερο σκοτάδι; - Το σκοτάδι της αμαρτίας και της βίας.

Ποιο είναι το καλύτερο φάρμακο; - Παραίτηση από τη θέλησή μας.

Τι είδους φωτιά είναι η ισχυρότερη; - Ο θυμός, που σε μια στιγμή καίει την ψυχή.

Ποιο είναι το πιο σκληρό συναίσθημα; - Μίσος των άλλων.
Τι αίσθημα είναι το υψηλότερο; - Αγάπη των εχθρών.

Ποιο λάθος είναι το πιο παραπλανητικό; - Να σκεφτόμαστε ότι η γήινη ζωή είναι καλύτερη από τη Σωτηρία.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος; - Ο δρόμος της μετάνοιας.

" Ἂν ποτέ δεῖτε στό δάσος μία καρδιά ματωμένη, νά ξέρετε πώς αὐτή θά εἶναι ἡ δική μου"! ΓΕΡΩΝ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ.

Σεβαστέ καί ἀλησμόνητέ μας πατέρα,τήν Κυριακή, Θεοῦ θέλοντος, ἀνεβαίνουμε καί πάλι στόν ἃγιο Νικόλαο, στό Ραῖτβικ. Στό χῶρο πού ἒζησες, πού ἐργάστηκες, πού ἀσκήτεψες, πού ἀγάπησες καί πού μέ τίς πύρινες προσευχές καί τά δάκρυά σου, μετέτρεψες  σέ ἀληθινή πνευματική κυψέλη.. Ὁ Μητροπολίτης μας, Σεβασμιώτατος Κλεόπας, πού μέ τήν ἂφιξή του ἐδῶ ἀγκάλιασε ἀμέσως τό χῶρο καί τόν ἀξιοποιεῖ, θά βρίσκεται ἢδη ἐκεῖ γιά νά λειτουργήσει στό πανέμορφο ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Νικολάου.

 Θά βρίσκεσαι καί ἐσύ  ἀνάμεσά μας. Ὃταν μετά τἠν ἐπιστροφή σου στήν Ἑλλάδα τό 1980, ἐπισκέφθηκες κάποια φορά τό ἳδρυμα πού ἐργάστηκες στό Ραῖτβικ,εἶπες μεταξύ ἂλλων: " Ἂν ποτέ δεῖτε στό δάσος μία καρδιά ματωμένη, νά ξέρετε πώς αὐτή θά εἶναι ἡ δική μου"! Τό εἶπες αὐτό τότε, ἐπειδή  ἀναγκάστηκες νά ἀποχωριστεῖς τό χῶρο πού  εἶχες ἀγαπήσει.Τό ἒκανες  ὃμως χάριν τῆς ὑπακοῆς στόν πνευματικό σου.Σεβαστέ μας πατέρα, τό δενδράκι πού φύτεψες κάποτε καί πού μέ πολλή ἀγάπη φροντίσαμε τόσα χρόνια ἐμεῖς, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τώρα καί τίς προσπάθειες τοῦ 


Σεβασμιωτάτου Κλεόπα, ἂρχισε, ὃπως βλέπεις, σιγά-σιγά νά κάνει  καρπούς. Γι'αὐτό δέν θέλουμε νά βλέπουμε ἂλλο τήν καρδιά σου ματωμένη. Αὐτό πού θέλουμε εἶναι νά εὐλογεῖς ἀπό ψηλά τίς προσπάθειες πού γίνονται γιά νά μετραταπεῖ  ὁ ἃγιος Νικόλαος καί μέ τίς δικές σου εὐλογίες στόν πιό φωτεινό φάρο τῆς Ὀρθοδοξίας!  Σ'ἓναν φάρο πού θά φωτίζει καί θά θερμαίνει ὁλόκληρη τή σκανδιναβική γῆ!

"Ὁ μακαριστός Γέροντας Εὐσέβιος Βιττης ἒθεσε πρῶτος τό θεμέλιο τοῦ ἀσκητισμοῦ στή Σουηδία" !

Μέ κατάνυξη πραγματοποιήθηκε τό Σάββατο, 11.12, στόν ἃγιο Νικόλαο στό Ραῖτβικ ὁ Ἀρχιερατικός ἑσπερινός ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Κλεόπα καί τόν πατέρα Ἀλέξανδρο. Τήν Κυριακή ἒγινε ἡ Ἀρχιερατική θεία Λετουργία μέ συμμετοχή  πιστῶν ἀπό τή Στοκχόλμη, τό Φάλλουν, Ὂσλο καί  Ἑλλάδα. Στό μνημόσυνο πού ἒγινε ὑπέρ άναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ πατρός Εὐσεβίου, ὁ Σεβασμιώτατος μεταξύ ἂλλων εἶπε: "Ὁ μακαριστός Γέροντας Εὐσέβιος ἒθεσε πρῶτος τό θεμέλιο τοῦ ἀσκητισμοῦ στή Σουηδία" !  Τό Ι.Ἡσυχαστήριο μᾶς ὑποδέχθηκε ντυμένο στά λευκά. Ἐνώ σέ ὃλη σχεδόν τή διαδρομή δέν ὑπῆρχε ἲχνος ἀπό χιόνια, πλησιάζοντας στό Ραῖτβικ βρήκαμε μία φύση χειμωνιάτικη. Χιόνισε ἀπό τήν προηγούμενη νύχτα γιά νά μᾶς ὑποδεχθεῖ τό Ι.Ἡσυχαστήριο καλωσορίζοντάς μας μέ τήν λευκή φορεσιά, κάτι πού χαροποίησε ὃλους τούς προσκυνητές!

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ. Αὐτή τή στιγμή μοῦ ἔρχεται στή μνήμη μου τό παράδειγμα μιᾶς πολύ ἁπλῆς γυναίκας τοῦ λαοῦ, πού εἶχα συναντήσει, πρίν ἀπό χρόνια.

Αὐτή τή στιγμή μοῦ ἔρχεται στή μνήμη μου τό παράδειγμα μιᾶς πολύ ἁπλῆς γυναίκας τοῦ λαοῦ, πού εἶχα συναντήσει, πρίν ἀπό χρόνια. Δέν τήν γνώριζα, οὔτε τήν γνωρίζω· οὔτε ἄν τή δῶ στό δρόμο θά τή θυμηθῶ. Θά πλησίαζε τά 70. Ἲσως νά τήν ἔχει καλέσει ὁ Θεός τώρα.
Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκε, δέν θυμᾶμαι πῶς, ἦλθε τό θέμα γιατί αὐτό δέν εἶχε σχέση μέ ἁμαρτίες, τή ρώτησα ἄν ἐργάζεται.
– Ὄχι, πάτερ μου, σταμάτησα· δέν μπορῶ πιά ἄλλο νά ἐργάζομαι.
– Καί πῶς ζῆς; Ἔχεις σύνταξη;
– Ὄχι, οὔτε σύνταξη ἔχω.
Μέ κοίταξε λίγο ἔτσι καχύποπτα, ἀγράμματη ἡ καημένη καί μοῦ λέει:
– Πνευματικός εἶσαι, θά στό πῶ. Ἀλλά δέν θά τό πεῖς πουθενά! Ἡ ἐνορία μας ἔκτισε ἕνα νέο ναό, μεγάλο καί ὡραῖο. Ἔγιναν πάρα πολλά ἔργα μέσα στό ναό· εἶχε μείνει τό τέμπλο. Οἱ ἱερεῖς εἶπαν, καί μία καί δυό καί τρεῖς φορές, ὅτι τώρα θά ἀρχίσουμε τόν ἔρανο γιά νά φτιάξουμε τό τέμπλο ξυλόγλυπτο.
Ἐγώ ἀπό μικρή κοπέλα, ὅλη μου τή ζωή, ἐργαζόμουνα «ὑπηρέτρια» καί μέ τά χρήματα πού ἔπαιρνα ἐφτίαξα ἕνα σπίτι. Ἔμενα σ΄ ἕνα δωματιάκι καί τά ὑπόλοιπα τά νοίκιαζα καί ἔτσι ζοῦσα. Πάω, βρίσκω τόν προϊστάμενο τοῦ ναοῦ καί τοῦ λέω: «Πάτερ μου, πόσο θέλει νά γίνει τό τέμπλο;». Μοῦ εἶπε, ἑνάμισι ἑκατομμύριο – τῆς ἐποχῆς ἐκείνης βέβαια, (σημερινά χρήματα εἴκοσι – εἴκοσιπεντε ἑκατομμύρια).

– «Πάτερ μου, ἄκουσε, τοῦ λέω. Ἔχω ἕνα σπίτι· τά πιάνει αὐτά τά χρήματα, ἀλλά ἀναλαμβάνει τό ἐκκλησιαστικό συμβούλιο νά μοῦ δίνει ἑνάμισι χιλιάρικο τό μήνα πού παίρνω ἀπό τά ἐνοίκια γιά νά ζῶ; Ὅσο ζῶ. Μετά δέν θά δώσει τίποτα στούς κληρονόμους μου».
– «Τό ἀναλαμβάνει καί μέ τό παραπάνω καί περισσότερα».
– «Ἀλλά, ἄκουσε – τοῦ λέω -, δέν θά τό ξέρει κανείς. Ἐγώ καί σύ».
– «Δέν μπορεῖ νά γίνει κάτι τέτοιο, διότι γιά νά τό ἀποφασίσει τό ἐκκλησιαστικό συμβούλιο, πρέπει νά τό μάθει. Πῶς θά πάρει τέτοια ἀπόφαση; Ἑπομένως δέν μπορῶ νά τό κρατήσω τελείως μυστικό».
– «Καλά, θά πάρεις, ὅμως, τούς ἐκκλησιαστικούς συμβούλους ἕναν – ἕναν μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ νά σοῦ ὑποσχεθοῦν ὅτι δέν θά τό ποῦν σέ κανένα. Νά μή τό μάθει κανείς στήν ἐνορία!».
– «Ἐν τάξει, αὐτό στό ὑπόσχομαι».
Πράγματι, πουλήθηκε τό σπιτάκι, καί ἔγινε τό τέμπλο. Κι ἐγώ πνευματικέ μου, ζῶ μ΄ αὐτά πού μοῦ δίνει τό συμβούλιο. Ἂ, μοῦ εἶπαν μερικοί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συμβουλίου, πού τό ἤξεραν: «Αἲ, καημένη τώρα, τό ἐφτίαξες πού τό ἐφτίαξες, δέν ἀφήνεις νά βάλουμε καί τ΄ ὄνομά σου». «Ὄχι, ὄχι – τούς λέω – γιατί θά χάσω τό μισθό (!) μου, ἅμα θά κάνετε αὐτό τό πρᾶγμα».
Τώρα πάω στήν Ἐκκλησία καί τό βλέπω καί τό τέμπλο καί κλαίω ἀπό τή χαρά μου καί λέω: Σ΄ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, διότι ἀξίωσες ἐμένα, μιά φτωχή γυναίκα, μία ὑπηρέτρια, πού δέν ἀξίζω τίποτε, ἕνα σκουπίδι, νά κάνω ἕνα τέτοιο ὡραῖο πράγμα στό Ναό Σου. Καί τό βλέπω καί ἀγαλλιάζεται ἡ ψυχή μου. Ἄι, καί πιστεύω νά πάω στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά παρουσιάσω αὐτό, δέν ἔχω τίποτε ἄλλο στή ζωή μου· «Κύριέ μου, ἐγώ τούς κόπους μου τούς ἔδωσα νά φτιάξω ἕνα ἔργο στό Ναό Σου· δέν ἔχω τίποτε ἄλλο».
Τόσο πολύ μέ συγκλόνισε τό παράδειγμα αὐτῆς τῆς γυναίκας, πού εἶπα: Ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως πόσους θά κρίνει ἡ γριούλα αὐτή ἀπό ἐμᾶς τούς κληρικούς, πού πολλές φορές βάζουμε φαρδύ – πλατύ τό ὄνομά μας καί γράφουμε «τό τέμπλο ἤ ὁ Ναός ἐγένετο ἐπί τάδε, ἐπί τάδε, ἐπί τάδε» καί ἀπό κάτω ἀρχίζουν οἱ λίστες τῶν δωρητῶν.

Αὐτή ἡ ἁπλή γυναίκα, χωρίς νά ἔχει προχωρήσει πολύ πνευματικά, ἔκανε μία τέτοια σκέψη, τήν ὁποία οὔτε ἐμεῖς οἱ τάχα προηγμένοι πνευματικῶς δέν κάνουμε. Κολακευόμεθα νά γίνεται γνωστό, ὅτι δώσαμε αὐτό ἤ ἐκεῖνο ἤ τό ἄλλο.Ἐπαναλαμβάνω, μερικές τέτοιες ψυχοῦλες, καθαρές ψυχές, «ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος», τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θά μᾶς κρίνουν!

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΑΔΙΚΙΑ

ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ.

ΚΤΗΝΩΔΙΑ....

Yπάρχει μια ιστορία για καποιον βιαστή και δολοφόνο,του οποίου η μετάνοια ήταν τόσο βαθιά που εγινε αγιος και πηγε στον παράδεισο.Στον παραδεισο όμως πήγε και το θύμα του.

Yπάρχει μια ιστορία για καποιον βιαστή και δολοφόνο,του οποίου η μετάνοια ήταν τόσο βαθιά που εγινε αγιος και πηγε στον παράδεισο.Στον παραδεισο όμως πήγε και το θύμα του.Ο Παραδεισος χώρεσε τον βιαστη και το θύμα,τον φονιά και τον αδικοσκοτωμένο.Πως να χωρέσει η επαναστατημένη μας λογική και η αντικειμενική ηθική μια τετοια φρικτή αδικία.Είναι ενας αδικος Θεός,μια άδικη αγάπη.Ναι είναι.Με τα ανθρώπινα μετρα ειναι και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει το άδικο.Στην κρίση του Θεού όμως όλα είναι αλλιώτικα.Δεν είναι τα καλά μας έργα και οι θυσίες μας,που μας ανοίγουν την θύρα του παραδείσου,αλλά η βαθιά μας μετάνοια.Πρέπει να γινει κανείς Παιδί για την βασιλεία του Θεού και τρελός και μισητός για τον κόσμο για να εισέλθει στην υπέρλογη λογική της Αγαπης Του.Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.Κανένας σοφός δεν μπήκε στον παράδεισο,κανενας νόμιμος,κανείς ηθικά ορθός,κανείς τετράγωνος.Μόνο οι γυμνοί και οι απλοί.

ΠΑΤΉΡ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝ ΚΡΟΥΣΚΟΣ. 

..Η κοινή αμαρτία της πορνείας δεν είναι αρκετή για τους δαίμονες: ο σοδομισμός και η παιδεραστία θα δοθούν απλόχερα ως υπέρτατες εκδηλώσεις της ελευθερίας. ΓΈΡΩΝ ΑΝΤΩΝΙΟΣ.

..Η κοινή αμαρτία της πορνείας δεν είναι αρκετή για τους δαίμονες: ο σοδομισμός και η παιδεραστία θα δοθούν απλόχερα ως υπέρτατες εκδηλώσεις της ελευθερίας. Η προπαγάνδα αυτών των απαίσιων αμαρτιών θα αποκτήσει απίστευτη δύναμη – ακόμα πιο ισχυρή από την ίδια τη σεξουαλική ακολασία. Περιπτώσεις ομοφυλοφιλικών γάμων θα παίρνουν τέτοια προβολή όσο και η ανακάλυψη των αντιβιοτικών στην εποχή τους...Όλοι όσοι αντιστέκονται σε αυτές τις δαιμονικές εφορμήσεις θα θεωρηθούν ότι καταπατούν την ελευθερία των άλλων, ως αφάνταστα αμαθείς ή ακόμα και εχθροί του κράτους και των συμφερόντων του, καθώς όλα τα κράτη θα έχουν ως απώτερο σκοπό τους τη διαφύλαξη των δαιμονικών ελευθεριών αντί των ηθικών αξιών.

Ακόμα περισσότερο καθώς ο αριθμός των ανθρώπων που θα χτυπηθούν από τρομερές αρρώστιες, σεξουαλικά μεταδιδόμενες, θα είναι τόσο μεγάλος και οι πόνοι των θυμάτων θα είναι τόσο απαίσιοι, ώστε η κοινωνία τελικά θα δεχτεί την αυτοκτονία σαν μια ανάπαυλα, σαν πράξη ελέους. Οι αρχές θα φτάσουν ακόμα και στο σημείο να εξωθούν τους ανθρώπους να το κάνουν. Τα πάντα θα στοχεύουν στην καταστροφή των ψυχών αυτών που πλανήθηκαν. Μια ακόμα φριχτή δαιμονική παγίδα θα παρακινεί τους ανθρώπους να αυξήσουν τα κέρδη τους, να επιζητούν πλούτη ως ύψιστο σκοπό της ζωής. Το ίδιο το πάθος της αντιζηλίας (του πλούτου των άλλων) από μόνο του είναι επιζήμιο, όπως όλα τα πράγματα που γίνονται χωρίς μέτρο. Και η υπερβολή οδηγεί στη καταστροφή της φύσης.

Το δεύτερο μέρος αυτής της παγίδας εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτός ο πλούτος. Τι είναι τα σημερινά χρήματα; Ένα φάντασμα, μια ψευδαίσθηση, όπως όλα τα «θαύματα» του διαβόλου. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων βρίσκεται στις τράπεζες ή σε ομόλογα. Αυτές οι τράπεζες θα πτωχεύσουν και οι άνθρωποι θα γονατίσουν! Αυτό μπορεί να γίνει αστραπιαία. Έχουν ήδη γίνει αναρίθμητες και επιτυχημένες πρόβες αυτού του πράγματος. Η βιομηχανία θα παραλύσει εξαιτίας φυσικών συμφορών και πολέμων. Επομένως με τι θα μείνει ο άνθρωπος; Με μια μάζα από άχρηστα πράγματα, για τη συγκέντρωση των οποίων ξόδεψε χρόνια από τη ζωή του. Τώρα βλέπει ότι η αξία τους είναι εντελώς σχετική, ακόμη και σε έναν ασφαλή και ευτυχισμένο κόσμο, και βεβαίως τίποτε δε θα αξίζουν σε ένα κόσμο καταστροφής και αφανισμού.

Ξέρω ότι σας έχω φοβίσει υπέρμετρα με τις αφηγήσεις μου. Αλλά πιστέψτε με ότι είναι ακόμα πιο τρομερά να τα βλέπεις! Αυτό που είδα είναι ακόμα πιο άσχημο και απαίσιο από αυτό που θα μπορούσα να σας περιγράψω με λόγια. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας τα πω όλα, καθώς δεν πρέπει να σας προκαλέσω κατάθλιψη και να πέσει στο παρόν το ηθικό σας, με τα οράματα μου για το μέλλον. 

Αυτό ήταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ορθοδόξου κληρικού π. Αλεξάντερ Κρασνώφ «Πνευματικές συζητήσεις και Διδαχές του γέροντος Αντωνίου». Ελπίζουμε ότι η εξιστόρησή μας αυτή δε θα σας αφήσει να πέσετε σε απελπισία, αλλά αντιθέτως, θα σας εμπνεύσει ώστε να γίνετε πιο ζηλωτές στην εκπλήρωση των εντολών του Κυρίου, διότι εκεί βρίσκεται ο δρόμος της Σωτηρίας, όπως υποσχέθηκε ο Κύριος σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.

Όραμα - προφητεία του Γέροντα Αντωνίου Ρώσου μοναχού το 1970 Με τη φροντίδα της Tatyana Shvetsova, από τη «Φωνή της Ρωσίας».

The Prince of Peace. Artwork By Simon Mendez

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω.Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας".





 Τα κεφάλαια από το άλμπουμ: "Ο Άθως είναι η πύλη της αιωνιότητας".


Θέλετε να μάθετε τι είναι ο θάνατος; Ξεκινήστε να διαλογίζεστε, και θα έρθετε στην ταπεινοφροσύνη. Θέλετε να μάθετε ποια είναι η πραγματική ζωή; Αρχίστε να προσευχηθείτε και θα έρθετε στη Σωτηρία.

Στη Σωτηρία υπάρχει μόνο μία μέθοδος - ταπεινοφροσύνη, στην ταπεινοφροσύνη, μόνο ένα πράγμα είναι απαραίτητο, - αποφασιστικότητα και πάλι  αποφασιστικότητα, - θάρρος. Εάν καταλαβαίνετε πραγματικά το νόημα αυτών των λέξεων, τότε ο θάνατος θα τελειώσει.

Όταν η καρδιά είναι ταπεινή, η αντίθεση σας  για όλα τα  εξωτερικά θα εμφανιστεί από μόνη της. Μια ταπεινή ψυχή παρακάμπτει αμέσως όλους τους πνευματικούς πολέμους, γιατί είναι ήδη απαλλαγμένοι από αυτούς με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.


Η πραγματική ταπεινοφροσύνη είναι η τέλεια αποδοχή χωρίς να γκρινιάζουμε  όλα όσα συμβαίνουν σε μας, παραμένοντας σε πλήρη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Η αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι η τέλεια ομοιότητα με τον Χριστό και το αληθινό θάρρος του ανθρώπινου πνεύματος.

Στο δρόμο προς τον Άθωνα, ο γέροντας Συμεών κάθισε μαζί μας, ζει στο Καρούλι, σαράντα χρόνια, τώρα! Είπε ότι θα υπάρξει ένας Τσάρος, ένας Ορθόδοξος Κυρίαρχος, Είναι απαραίτητο μόνο για εμάς να προσευχόμαστε πιο συχνά για να πραγματοποιηθεί..


Οι πιο καλοί μοναχοί της μονής Χιλανδαρίου. - Ιωσήφ και Νικανόρ


ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΥΡΙΛΛΟΥ PAVLOVA.






Κρατήστε το κεφάλι σας χαμηλά, αλλά η ψυχή σας να είναι κοντά στον Θεό.


Πώς να σωθείτε; Καρδιά ταπεινή και να κατηγορείτε  τον εαυτό σας.


Ο μοναχός κοιμάται, αλλά η αμαρτία είναι ξύπνια..


Δεν είσαι ευχαριστημένος από τον άνθρωπο, θα γίνεις ευχαριστημένος από το Θεό;


Αν δεν ακούσετε τα στεναχώρια των άλλων ανθρώπων, ούτε η νηστεία ούτε η σιωπή θα σας βοηθήσουν.


Εκείνος που προσεύχεται στον Θεό δεν θα αποθαρρυνθεί.


Μη γελάσατε με την ανάγκη κάποιου άλλου,  κα έτσι δεν θα κλάψετε για την κακοτυχία σας.


Ένας ταπεινός άνθρωπος είναι ένα ανεκτίμητο διαμάντι.

Μια καθαρή καρδιά, , είναι χρήσιμη σε όλους.

Εάν θέλετε να σώσετε τον εαυτό σας, μπορείτε να είστε ταπεινοί.


Θυμηθείτε: η σταθερότητα  και η επαγρύπνηση είναι καλές, αλλά η ταπεινοφροσύνη είναι καλύτερη.


Μην περιφρονείτε κανέναν άνθρωπο, είτε  καλό ή κακό και οι υποθέσεις σας θα κυβερνούνται από τον Θεό.


Αυτός που είναι πιστός στον πνευματικό  δοκιμάζεται από τον Θεό.


Ο αρχάριος έχει αφοσίωση, ο εξομολογητής έχει  ευλογία, ο Θεός έχει τη σωτηρία.


Πρώτα, θλίψη, μετά χάρις.


Η εκκλησία είναι πάντα σταυρωμένη, όπως ο Χριστός.

Για την αγάπη υπάρχει  αγώνας μέχρι  την τελευταία αναπνοή.


Η φτώχεια είναι η καλύτερη προϋπόθεση για την πνευματική προκοπή..

Η σωτηρία είναι μόνο στην επίθεση κατά της αμαρτίας. Σε υποχώρηση  στην αμαρτία - θάνατος.

Η θλίψη είναι ο δρόμος για την τελειότητα της ψυχής.

Η καλύτερη μορφή αγάπης από αμνημονεύτων χρόνων είναι η προσευχή.


Αν θέλετε να είστε ελεύθεροι στο Χριστό, εγκαταλείψτε τον εαυτό σας.

Πατέρας Φιλόθεος. ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΥΕΣ.


Άγιος Νικόδημος και Μακάριος.


Ο πατέρας Θεοδόχος.



Ο πατέρας Θεοδόχος

Όλοι οι Ρώσοι προσκυνητές γνωρίζουν πιθανώς αυτό το χαρούμενο και φιλικό μοναχό από την Οδησσό. Δεν είναι μόνο η ενσάρκωση της φιλοξενίας του Άθω, αλλά και μια πραγματική αποθήκη γνώσεων για τον Άθω και το μοναστήρι.

Και φέτος με την χάρη του Θεού σας προσκαλούμε στην Χριστουγεννιάτικη Γιορτή που ετοιμάζουν τα παιδιά των κατηχητικών σχολείων της ενορίας μας την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου και ωρα 18:00 στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού μας Ναού.


15 Δεκεμβρίου τὸ βράδυ πρὸς 16, Παρασκευὴ πρὸς Σάββατο, ἀγρυπνία στὸ μητροπολιτικό μας Ναὸ τοῦ ἀγίου Δημητρίου στὴ Σιάτιστα, πρὸς τιμὴν τοῦ νέου ὁσίου μας ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ. Ἔναρξη ὥρα 20.30.


Ο θεολόγος επιστήμονας .


ΙΕΡΆ ΜΌΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΆΤΟΡΟΣ.

Νιώθω ένα χαστούκι στο μάγουλο, σηκώνω τα μάτια και βλέπω τον Άγιο Σπυρίδωνα





Ξέρετε, μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι άγαμοι βρίσκονται υψηλότερα στην κλίμακα της αγάπης του Θεού. Δίπλα μου ήταν ένα βιβλίο για τη ζωή του Αγίου Σπυρίδωνα, και σκεπτόμενος τον Άγιο έγγαμο, πάλι αυτός ο λογισμός πήρε θέση στη σκέψη μου, οπότε νιώθω ένα χαστούκι στο μάγουλο. Σηκώνω τα μάτια και τότε βλέπω τον Άγιο Σπυρίδωνα  ζωντανό και θυμωμένο μπροστά μου, αυστηρά να με ρωτάει πώς και το πιστεύω αυτό; Ο ίδιος δεν ήταν έγγαμος, ο Απόστολος Ανδρέας δεν ήταν έγγαμος; Ο Απόστολος Πέτρος δεν ήταν έγγαμος;

Όταν συνήλθα από αυτή την ψυχρολουσία, άνοιξα το βιβλίο και άρχισα να διαβάζω για  τη ζωή του Αγίου Σπυρίδωνα. Έφτασα στο σημείο που έλεγε ότι ο Άγιος πάντα είχε μεγάλη αγάπη και συμπάθεια στους αμαρτωλούς. Όταν κάποιοι κλέφτες πήγανε μία νύχτα να κλέψουνε πρόβατα απὸ τη μάνδρα του, που τη συντηρούσε για να βοηθά τους πεινασμένους, τυφλωθήκανε και δεν μπορούσανε να φύγουνε, και πιάσανε και φωνάζανε να τους ελεήσει και ο Άγιος, όχι μόνο τους ξανάδωσε το φως τους,  αλλὰ τους χάρισε κ᾿ ένα κριάρι, γιατί, όπως τους είπε, είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύχτα. Και τελικά, αφού τους νουθέτησε νάναι καλοὶ άνθρωποι, τους έστειλε στα σπίτια τους, χωρὶς να μάθει τίποτα η εξουσία για την κλεψιὰ που θέλανε να κάνουνε. 
"Αποκλείεται, δεν το πιστεύω", είπα. "Μα να τους χαρίσει και κριάρι, γιατί είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύκτα";
Άφησα το βιβλίο και ανέβηκα στο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Εκεί μια σπουδαία μοναχή, η Βερονίκη,που για χρόνια είχε δουλέψει ως νοσοκόμα στην κλινική Αλεβιζάτου στην Ομόνοια, όπου εφημέριος ήταν ο Γέροντας Πορφύριος, μού πρότεινε να περπατήσουμε λίγο. Ήταν η εποχή που τα γύρω αμπέλια του μοναστηριού έγερναν γεμάτα ώριμα σταφύλια, έτοιμα για τρύγο. 
“Σκύψε, Γεράσιμε, σκύψε, να μην αναστατώσουμε τους ανθρώπους", μου λέει.
Γυρίζω και βλέπω δύο χωρικούς να κλέβουν σταφύλια από το αμπέλι του μοναστηριού.
Η Βερονίκη δεν φώναξε, δεν πρόσβαλε, δεν έδιωξε τους κλέφτες, αλλά μου είπε να σκύψω να μην μας δουν και αναστατωθούν.
Από τη Βερονίκη μού ήρθε λοιπόν απάντηση πώς φέρονται οι άνθρωποι του Θεού. Πριν λήξει η μέρα, η αμφισβήτησή μου για ό,τι έπραξε ο Άγιος Σπυρίδωνας με τους κλέφτες, διαλύθηκε.
Από διήγηση του π. Γεράσιμου Φωκά

Απόστολος Ανδρέας

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ.ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΥΣ


Γέρων Χριστοφόρος Γρηγοριάτης: "Ἡ Παρουσία τῆς Παναγίας στό Ἅγιο Ὄρος" - 4Κ


ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ (γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης) 4 - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ


Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ (Άγιος Τριφύλλιος) - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ


π.Θεμ. Μουρτζανός: Διονυσίου Αρεοπαγίτου : ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (6.12.2017)


«Αγάπησα το Μαρτύριο» (Παρέα της Τρίτης 28-11-2017)


Κάθετη δεσμίδα Αγίου Φωτός το Μεγάλο Σάββατο στα Ιεροσόλυμα κατά την τελετή.


Κείμενο μοναχού Νεόφυτου Γρηγοριάτη. Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας.





Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι
Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας.

                Η πνευματική δίψα του Ελληνικού λαού για να μάθει και να ζήσει την εν Χριστώ ζωή, το Ευαγγέλιο και την Ελληνορθόδοξο Παράδοση και η συστηματική προσπάθεια που καταβάλλεται από ξένους και εντόπιους(μερικούς) για να επιβληθεί και στην Ελλάδα και στην Κύπρο το Ευρωπαϊκό και Απωανατολικό πρότυπο ζωής, σκέψεως και παιδείας απασχόλησε τα τελευταία 15 – 20 χρόνια το Άγιον Όρος. Καρπός ανησυχίας και εν Χριστώ αγωνίας των Αγιορειτών για την κατάσταση αυτή είναι το ιεροκοινοτικό κείμενο περί παιδείας που έχει τίτλο «Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας», που δημοσιεύτηκε το 1984 και είχε βαθειά απήχηση στον Ελληνικό λαό. Επειδή τα ίδια και χειρότερα προβλήματα υπάρχουν στο χώρο της Παιδείας της Ελλάδος και Κύπρου, θα ήθελα να ξαναδιαβάσουμε  περιληπτικά τις κυριότερες θέσεις του κειμένου αυτού για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε σωστά ποιοι είμαστε, τί πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να ζήσουμε από τώρα και στο εξής, τί θα παραδώσουμε στα παιδιά μας αν θέλουμε να μείνουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι και γιατί να επιμείνουμε σε αυτά τα δύο πνευματικά μεγέθη.
            Ευχαριστώ πρώτα τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Χρύσανθο και τον ιερέα της ενορίας σας, που έδωσαν την ευλογία τους να γίνει αυτή η ταπεινή διάλεξη.
            Στον πρόλογο του κειμένου της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους περί παιδείας διαβάζουμε τα εξής(σελ. 5): «Το Άγιον Όρος, συνήθως, ομιλεί με την σιωπή του. Υπάρχουν, όμως, περιστάσεις που η σιωπή του Όρους γίνεται λόγος. Αυτό συμβαίνει  όταν η Αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής ,ας νοθεύεται… Δεν θέλουμε να μιλήσουμε εμείς ούτε να προβάλωμε ατομικές απόψεις. Θέλουμε και προσευχόμαστε να μιλήσει το Άγιον Όρος, η Ορθοδοξία. Να μιλήσουν αυστηρά και συγχρόνως φιλάνθρωπα. Όχι, για να καταδικάσουν αλλά, για να ανορθώσουν, να παραμυθήσουν.
            Η σιωπή του Αγίου Όρους, που γίνεται λόγος, είναι η επίσημη γλώσσα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ήταν η γλώσσα του Παραδείσου, των αγγέλων και των Αγίων. Αυτή την γλώσσα μιλά το Άγιον Όρος πάντοτε συνεχίζοντας την παράδοση. Και όταν χρειασθεί την κάνει λόγο. Όμως δεν παύει από του να είναι η σιωπή χρυσός και η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).
            Ας δούμε, λοιπόν, τί η σιωπή λέει (σελ. 7):
            «Μήπως όλο αυτό που ονομάζουμε νεοελληνικό πολιτισμό (ήθη, έθιμα, παιδεία, αγωγή…) ήταν κάτι καλό, είχε πράγματι αξία, αλήθεια και ενότητα αλλά, ήταν για μία εποχή που πέρασε;… Ο τεχνικός πολιτισμός, η βιομηχανική ανάπτυξη, τα μεγάλα αστικά κέντρα, τα μέσα ενημερώσεως(τηλεόραση, τύπος), ο τουρισμός,… δεν δημιουργούν νέες συνθήκες ζωής σε κλίμακα παγκόσμια; Και απαντά:
            (Σελ. 8) «Ο πολιτισμός μας… ανέτειλε εκ του «τάφου». Γεννήθηκε και ανδρώθηκε μέσα σε δυσκολίες. Πολλές δοκιμασίες καταλυτικές, ποικίλων μορφών και ειδών πέρασαν από πάνω του, όμως δεν ξεριζώνεται εύκολα αλλά, θεριεύει. Πολλές φορές, όχι μία ξενιτευτήκαμε οι Έλληνες και δεν χάσαμε την πίστη μας και τον χαρακτήρα μας αλλά, τότε συχνά τα είδαμε καλύτερα και ζήσαμε πιο δυνατά.».
            Και επανέρχεται στα κοντά ερωτήματα: (Σελ. 9) «Γιατί στο θέμα της παιδείας να τα έχουμε χαμένα στον τόπο που γεννήθηκε η παιδεία; Γιατί μετά το 1821 ακόμη παραπαίουμε;».
            Αντί άλλης αναλύσεως ή απαντήσεως το κείμενο αναφέρεται στο τί είναι το Άγιον Όρος. Μας ανάγει σε μια άλλη σφαίρα οπτικής γωνίας της αιωνιότητος.
            (Σελ. 10) Στο Άγιον Όρος κάθε Μοναστήρι ένα άλλο μέγεθος, χαρακτήρας, τόπος, άλλη έκφραση της ίδιας πραγματικότητος, του ίδιου πνεύματος… Η λειτουργική κοινότης δέχεται τον καθένα. Ο κάθε άνθρωπος, χώρα βρίσκει τη θέση του.
Ισότης δεν είναι ισοπέδωση – αυτό είναι καταστροφή, φυσική ενέργεια για όλους. Ισότης μέσα στην Εκκλησία είναι το να βρει καθένας τον ρυθμό του. Να χαίρεται την ζωή του. Να βρει την δόξα στην ταπείνωση, τον πλούτο στην εκούσια φτώχεια, τον αληθινό, ολόσωμο γάμο με την χάρι του Θεού δια της εν Αγνότητι ζωής…
            (Σελ. 11) Υπάρχουν οι Σκήτες σαν μοναχικά χωριά… Υπάρχουν τα Κελλιά… Υπάρχουν τα Ησυχαστήρια… Κάθε Σκήτη, Κελλί, Ησυχαστήριο εξαρτάται από μία Μονή. Κάθε Μονή είναι αυτοδιοίκητη. Όμως υπάρχουν στις Καρυές οι είκοσι αντιπρόσωποι των είκοσι Μονών για τα γενικοτέρας φύσεως προβλήματα...
            (Σελ. 12) Όλοι είναι αδελφωμένοι και όλοι ελεύθεροι. Όλοι βρίσκουν τον ρυθμό της ζωής τους, δοξολογούν τον Θεό με όλη την ύπαρξή τους… Όλοι οι άνθρωποι είναι αναπαυμένοι. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν βρει τη θέση τους. Όλοι οι λαοί είναι αδελφωμένοι: Έλληνες, Ρώσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι είναι αγιορείτες, παιδιά της Παναγίας, αληθινοί αδελφοί εν τω υπερώω Τόπω της Θείας Λειτουργίας, στο Περιβόλι της Παναγίας.
            (Σελ. 13) Στο Άγιον Όρος σού κάνει εντύπωση η στοργή και η αυστηρότης. (Σελ. 14) Βρίσκεσαι σ’ ένα ελεύθερο και αληθινό πανεπιστήμιο· πανεπιστήμιο της ερήμου.
Δεν καλλιεργείς μία ικανότητά σου, ένα τάλαντό σου, μια ορισμένη ώρα της ζωής σου. Αξιοποιείς όλον τον εαυτό σου σ’ όλο τον χρόνο σου. Εξαγιασμός όλων των δυνατοτήτων που έχει ο άνθρωπος. Χριστοποίησις και λογίωσις όλων των αισθήσεων του ανθρώπου. Να γίνει όλος μια αίσθηση… (Σελ. 15) Νοιώθεις κάτι νέο, ασύλληπτο, απερίγραπτο να σκηνώνει μέσα σου. Αντανακλά γύρω σου. Είναι γεμάτη η ύλη με Θεία Χάρη…
            Σου μαθαίνει να ευγνωμονείς, να αγαπάς τους αδελφούς σου, που είναι κοντά σου. Να βλέπεις τις αρετές τους. Και στο τέλος να ευχαριστείς, να είσαι υπόχρεος πιο πολύ για τις αδυναμίες, που πιθανώς ως άνθρωποι έχουν. Να μη βρίσκεις λόγους να τους ευχαριστήσεις, αν κάποτε σε πληγώσουν… (Σελ. 16) Το ίδιο πνεύμα κυκλοφορεί και φανερώνεται παντού. Στην όλη αρχιτεκτονική του Όρους… Στην διοργάνωση του προγράμματος. Στην έκφραση των εικόνων. Στην ποίηση. Στο μέλος. Στην αρχιτεκτονική του λόγου και της ζωής.
            Τί αρχιτέκτονες του λόγου είναι αυτοί οι Πατέρες! Τί ζωντανοί άνθρωποι! Πώς παίρνουν όλο τον πόνο, τον καρπό, την έκφραση των αρχαίων Ελλήνων και την αξιοποιούν, ευλογούν, μεταμορφώνουν!
Πώς μέσα από τις ακολουθίες, στους κανόνες, στα κείμενα των Πατέρων βρίσκουμε όλη την αναζήτηση της ανθρωπότητος δικαιωμένη!...
            (Σελ. 18) Και δια των Αγίων Πατέρων είναι όλοι παρόντες. Ακούς την γλώσσα του Ομήρου στους ιαμβικούς κανόνες. Την αττική και την «κοινή» στην υμνολογία και την πατερική θεολογία. Την βυζαντινή σε μεταγενέστερους συγγραφείς. Τη νεότερη στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου που μιλά ελεύθερα και δεν διστάζει να πει το άρμα του Προφήτη Ηλία «καρότζα», να μεταφράσει την επί πίνακι μεταφορά της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου ως μεταφορά μέσα σε «τζανάκι». Και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί δοτικές και απαρέμφατα… (Σελ. 19) Νοιώθεις να λάμπει το ένδυμα του λόγου τους με την ίδια χάρι που λάμπει η ψυχή τους.
            Ύστερα αναφέρεται στις σχέσεις πρωτοτύπου κειμένου και μεταφράσεως που έκαναν Αγιορείτες. Λέει: (Σελ. 20) «Υπάρχουν μερικές μεταφράσεις που σε βάζουν σε δίλημμα· τί να προτιμήσεις, την μετάφραση ή το κείμενο… Και όλο αυτό, γιατί ο μεταφραστής δεν δουλεύει μηχανικά πάνω σε λέξεις με λεξικά αλλά, πιο πολύ ζει τις ίδιες εκπλήξεις με τον πρώτο δημιουργό, είναι σύγχρονός του αν και τους χωρίζουν αιώνες, τρέφεται από την ίδια πηγή… Ζητά την «άγνωστον γνώσιν» και κάνει να ακουστούν τα ανήκουστα…
            (Σελ. 21) Η ζωή στο Όρος είναι συντροφιά με τους Αγίους, αστείρευτη πηγή εκπλήξεων…
            (Σελ. 22) Στο Άγιον Όρος «όλα είναι δωρεά της σαρκώσεως του Λόγου, της θεώσεως του προσλήμματος, της Αναστάσεως του Χριστού, της νίκης κατά του θανάτου, της επαναστάσεως δια της αναστάσεως του Χριστού, ολόκληρου του σύμπαντος.
            Επλήρωσε τα σύμπαντα ευωδίας. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός, γη και τα καταχθόνια. Και δια την υπερέχουσαν φανότητά του αυτό το φως φαίνεται και λέγεται γνόφος, παρά φως. Όσοι όμως πνευματικής ευμοιρήσωσιν χάριτος, όσοι αξιωθούν ενεργείας, μπορούν με τον νου και τις αισθήσεις να βλέπουν τα υπέρ πάντα νουν και αίσθησιν μυστήρια…
            (Σελ. 24) Στην θεολογία, πίστη και ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας ο Θεός γνωρίζεται αγνώστως, ορατά αοράτως. Αυτό σημαίνει ότι ενώ η θυσία του Θεού είναι απρόσιτη, αόρατη, αμέθεκτη ολωσδιόλου από τον άνθρωπο και τις δυνατότητες που αυτός διαθέτει, όμως οι άκτιστες ενέργειες του Θεού προΐενται, προχέονται και φθάνουν μέχρις ημών ως κάλλος εράσμιον, φως άπλετο, δόξα απόρρητος.
            (Σελ. 27) Αυτό το ίδιο φως το άκτιστο, η ευλογία και η χάρις νοιώθεις να προχωρεί σ’ όλο το Άγιον Όρος, σ’ όλο τον λαό μας, τον χώρο της ζωής του και το ήθος του.
            Τα ήθη και τα έθιμά μας είναι λειτουργικά. Και η αγωγή, το ήθος, η παιδεία μας είναι της Εκκλησίας.
Μέσα στην Εκκλησία όλα αγιάζονται και ευλογούνται και αποκτούν ένα προσωπικό χαρακτήρα.
(Σελ. 28) Όλα έχουν ένα προσωπικό χαρακτήρα. Δημιουργήθηκαν από πρόσωπο. Σέβονται τον άνθρωπο. Δημιουργούν πρόσωπα.
            Ανασταίνουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Παίρνει όνομα ο άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία… Και από τα υλικά δημιουργήματα προχέεται χάρις προσωπική, ανταύγεια άκτιστη, ανάπαυση και ευλογία που θεώνει τον άνθρωπο.
            Αφού είδαμε τι είναι η ζωή του Αγίου Όρους, τώρα θα δούμε τι είναι για μας τους Έλληνες και γενικά τους Ορθοδόξους η Αγια-Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι.
            (Σελ. 28) Κέντρο της ζωής μας ο Χριστός. Κέντρο κάθε κοινότητος ο ναός. Κέντρο του Γένους μας ολόκληρου η Αγια-Σοφιά, η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία… (σελ. 29).
            Μπορεί να έπεσε η Πόλις, να ξεσκίστηκαν τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας, να ατιμάστηκαν τα αγιάσματα, να έγινε τζαμί, μουσείο η Μεγάλη Εκκλησία. Κάτι, όμως δεν μπέφτει, δεν ξεριζώνεται, δεν ατιμάζεται. Η Αγια-Σοφιά λειτουργεί. Η Εκκλησία ζει. Κάθε ξωκλήσι, κάθε Λειτουργία, κάθε πιστός είναι Αγια-Σοφιά…
            Μπαίνοντας στην Αγια-Σοφιά, νοιώθεις σ’ όλη σου την ύπαρξη τι σημαίνει «καινή κτίσις», μένεις ακίνητος… Βλέπεις πως το τεράστιο, το βαρύ, το ασήκωτο μπορεί να υψωθεί, να αναληφθεί και να γίνει ουρανός, μένοντας ταυτόχρονα γη. Μια ουράνια οπτασία με υλική υπόσταση φωτίζει το «είναι» σου.
            (Σελ. 30) Καταλαβαίνεις γιατί οι αντιπρόσωποι του Βλαδίμηρου της Ρωσίας, όταν μπήκαν μέσα εδώ, έμειναν ενεοί. Δεν μπόρεσαν να επισκεφθούν άλλη χώρα για άλλη θρησκεία, δε χωρούσε καμμιά συζήτηση. Εδώ, είπαν, βρίσκεται ο ουρανός πάνω στη γη.
            (Σελ. 31) Ο Λόγος εσαρκώθη. Το δόγμα της Χαλκηδόνος διετυπώθη. Η Αγια-Σοφιά εκτίσθη. Η Λειτουργία της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου ιερουργείται. Αυτός είναι ο άξονας της ιστορίας μας.
            Η «κόκκινη Μηλιά» δεν είναι ένας γεωγραφικός τόπος. Η Μεγάλη Ιδέα – σήμερα μπορεί να την ονομάζουμε Κοινή Αγορά – δεν είναι η κατάληψη ενός χώρου αλλά, η άνοδος σε ένα πνευματικό επίπεδο, το να αναχθούμε στο ύψος του ήθους της Αγια-Σοφιάς, στο ύψος της ορθοδόξου Θείας Λειτουργίας…
            (Σελ. 32) Κάθε κοινότης με την Θεία Λειτουργία αποκτά το καθολικό της χαρακτήρα.
            Και όλο το Γένος μας είχε και έχει μια οικουμενική αποστολή, να μεταφέρει το μήνυμα της Αναστάσεως του Θεανθρώπου, της αναστάσεως του κάθε ανθρώπου.
            Μέσα από τους πειρασμούς αναδύεται άνεση πνευματική στην προσωπική ζωή. «Έπαρον τους περιασμούς και ουδείς ο σωζόμενος.».
            (Σελ. 34) Η Ορθοδοξία είναι η Εκκλησία του Σταυρού και της Αναστάσεως. Και το φως αυτό το ανέσπερο, η χαρά η άληκτη που γεννάται εκ του τάφου, συγκρατεί, συνέχει και καλλύνει τα πάντα μέσα στην Εκκλησία.
            (Σελ. 35) Η θεολογία και η ευσέβεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας ανακεφαλαιώνονται στον χαρακτηρισμό του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ: « Χαρά μου, Χριστός Ανέστη.».
            Μετά από αυτά ερχόμαστε στην ενσάρκωση της αγωγής και της χάριτος του Αναστημένου Χριστού που διακρίνεται στα πρόσωπα όλων των Αγίων. (Σελ. 36) Μπορούμε, όμως, να τα δούμε χαρακτηριστικά και χειροπιαστά στη μορφή και το έργο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που γεννιέται πνευματικά στο Άγιον Όρος, παίρνει ευλογία από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Σωφρόνιο και βγαίνει στο κήρυγμα… Έζησε στο Όρος 17 χρόνια. Ασκήθηκε. Έγινε Αγιορείτης αληθινός. Έμαθε να είναι ταπεινός. Αγιάστηκε. Ήταν καλή φύση ο ίδιος. Και ανέτειλε από μέσα του αυτό το θαύμα, ο ήλιος, που εφώτισε την υπ’ ουρανόν… Δεν τον εδίδαξε κανείς επί μέρους πράγματα· πως να μιλά, πως να γράφει στον κάθε πασά, πως να διοργανώσει την παιδεία…  (Σελ. 37) Μέσα στην Εκκλησία δεν παίρνεις εξωτερικές μηχανικές εντολές, που σε κάνουν ετεροκίνητο, ούτε αυτοσχεδιάζεις, μεταβάλλοντας σε πειραματόζωα τους ανθρώπους που ποιμαίνεις. Αλλά είσαι ελεύθερος, κινείσαι αυθόρμητα και υπακούεις στην μίαν Αλήθειαν και ζωή.
            Ο Άγιος Κοσμάς με όλη του την ζωή λέει στους Χριστιανούς: (Σελ. 38) Μη φοβάστε καθόλου. Είμαι μαζί σας. Είμαι ελάχιστος και αδύνατος. Δεν είμαι ικανός, όχι να σας διδάξω αλλά, ούτε να φιλήσω τα ποδάρια σας. Είστε βαπτισμένοι, μυρωμένοι και ο καθένας σας είναι μεγαλύτερος απ’ όλο τον κόσμο.
            Και εγώ σας ομιλώ σαν αδελφός, όχι σαν δάσκαλος. Η δουλειά η εδική μου είναι η εδική σας, είναι της πόστεώς μας, του γένους μας. Δεν ζητώ χρήματα, σκούμπουρο, κουρνιαχτό και αράχνη. Με λέγει ο Χριστός, να ζητήσεις ένα πράγμα όταν είναι τιμιώτερον από όλον τον κόσμον: να ζητήσεις τους αδελφούς σου και τες αδελφές σου να δεθείτε με την αγάπην, να σας βάλω εις τον Παράδεισον, να χαίρεσθε πάντοτε… Μη φοβάστε κανένα. Δώστε ό,τι σας ζητούν. Δώστε χαράτσια, χρήματα, πράγματα. Και το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν. Δε θα δώσετε μόνο την ψυχή σας και τον Χριστό. Απ’ εκεί θα βγουν όλα. Και ανοίξτε σχολεία Ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την Ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας που είναι εκεί κρυμμένα… Το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια…
            (Σελ. 40) Ο Άγιος Κοσμάς «είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτ΄ξης των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δε δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται την γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο. Είναι ρήτορας, παιδαγωγός, ιεροκήρυκας, γλωσσοπλάστης, ησυχαστής. Είναι θεός κατά χάριν.
            (Σελ. 41) Γι’ αυτό και όταν έφτασε η ώρα να τον κρεμάσουν, δεν αντιστάθηκε καθόλου. Ζήτησε ήρεμα να μη του δέσουν τα χέρια… Ο θάνατός του ο μαρτυρικός ήταν μέσα στην πορεία της ζωής του, ήταν ένα κομμάτι του κηρύγματός του, μια επιβεβαίωση ότι ο θάνατος καταργήθηκε…»
            (Σελ. 42) Στη συνέχεια το κείμενο της Ι. Κοινότητος αναφέρεται στον Στρατηγό Μακρυγιάννη. Του πήρε σωστή αγωγή από τη «ματοκυλισμένη πατρίδα» του και την θρησκεία του Μιλά στον «Αϊ Γιάννη» σαν τον καλύτερό του φίλο. Και ο Αϊ-Γιάννης τον βοηθά και προχωρεί στη ζωή του. Και αγωνίζεται και νικά…
            (Σελ. 43) Μέσα από τα Απομνημονεύματά του φαίνεται ένας γνήσιος πιστός με ξεκάθαρα ορθόδοξα φρονήματα που ξέρει τί πιστεύει και ζητά από τον βασιλέα να βοηθήσει τον λαό τούτον να δοξάσει τον Θεό του ορθοδόξως και Ανατολικώς…
            (Σελ. 44) Στα «οράματα και θαύματα» λέει τα εξής ο Μακρυγιάννης για την Ορθοδοξία: «Το φως της Ορθοδοξίας αρκετά φέγγει συγκολλημένο εις τον σταυρόν, καρφωμένο, ματοκυλισμένο· όστις έχει πίστη, από τον γκρεμνόν σώζει· όστις πίστη δεν έχει, τσακίζεται και συντρίβεται δια πάντα.».
            Τώρα το ιεροκοινοτικό κείμενο αφού αναφέρθηκε στο Άγιος Όρος , στην Αγια-Σοφιά, στον Αγ. Κοσμά τον Αιτωλό, στον Στρατηγό Μακρυγιάννη  και στην Ελληνορθόδοξη Παιδεία που εκπροσωπούν, έρχεται στη σύγχρονη πραγματικότητα:
            (Σελ. 44) Τί σχέση έχουν όλα αυτά με εκείνα που μας μαθαίνουν στο σχολείο «αρχή και τέλος»; Τί σχέση έχουν οι διοργανωτές της Παιδείας μας με τους γενάρχες του Νέου Ελληνισμού;
            Θαυμάζουμε τον πατρο-Κοσμά και λογοκρίνουμε την διδασκαλία του· δεν τον αφήνουμε να πει στα παιδιά την αλήθεια.
            Επαινούμε τον Μακρυγιάννη και περιφρονούμε την καρδιά της ζωής του, βγάζοντάς τον τρελλό και θρησκόληπτο.
            Τί σχέση έχει ο ανδρισμός και η χάρη των Αγίων και των παλικαριών της παραδόσεώς μας με το ήθος αυτών που κάνουν διακηρύξεις για νέα ζωή στα παιδιά;
            Και ερωτά το κείμενο τους αναγνώστες: (Σελ. 46) Γιατί να μην ανάψουμε τη λαμπάδα της ζωής του παιδιού απ’ εδώ; Να δώσουμε σ’ όλα τα παιδιά τη δυνατότητα, πλησιάζοντας τους πορφυρούς και θεοφόρους τούτους ανθρώπους, τους Αγίους μας, να γίνουν κι αυτά άνθρωποι ζωντανοί, αυθόρμητοι, φοβεροί τοις υπεναντίοις, ατρόμητοι σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε απειλή· φοβεροί στον ίδιο τον θάνατο;
            Τί θα έκανε ο Άγιος Κοσμάς ο θεμελιωτής της Νεοελληνικής Παιδείας αν ζούσε σήμερα; Το κείμενο λέει:
            (Σελ. 48) Είναι σαφέστατη η τοποθέτηση του Αγίου Κοσμά. Αν ζούσε εν σαρκί σήμερα, ήρεμα και ασυζήτητα, χωρίς να χαρίζεται σε κανένα, ούτε να χρονοτριβεί, θα έκλεινε τα υπάρχοντα σχολεία. Θα άνοιγε άλλα. Είναι ειδωλοκλάστης αναντιμετώπιστος. Και φίλος του ανθρώπου. Ανασταίνει την εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, στο λαό…
            (Σελ. 49) Μετά απ’ όλα αυτά μας ρωτούν: Είστε υπέρ της δημοτικής ή υπέρ της καθαρευούσης;
Δεν είμαστε ούτε υπέρ της καθαρευούσης, ούτε υπέρ της δημοτικής. Είμαστε κατά του ψέμματος και του εμπαιγμού… Έπρεπε μόλις η δημοτική έγινε επίσημη γλώσσα του κράτους, να αυξηθεί η διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών για να βρεθεί μια ισορροπία.
            (Σελ. 50) Αλλά φέρεται ως επιχείρημα ότι η απλοποίηση γίνεται για να μη κουράζονται τα παιδιά. Γι’ αυτό καταργείται η διδασκαλία της γλώσσας των πατέρων μας. Γι’ αυτό καταργούνται οι τόνοι.
            Και ποιος μας είπε ότι δεν θέλει ή δεν πρέπει το παιδί να κουράζεται;
            Πρέπει αυτός που δίδει την αγωγή και προσφέρει παιδεία να ξέρει ποιος κόπος θα ξεκουράσει τον μαθητή και ποια ξεκούραση θα τον φέρει σε αδιέξοδο και ναυτία… Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα, από πού το πήραμε, να καταδικάζουμε δια μιας σ’ αυτή τη ζοφερή αμάθεια όλα τα παιδιά της Ελλάδος; …
            (Σελ. 52) Ποιος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μείνουν «αγράμματα» σαν τον Μακρυγιάννη,  να μάθουν, να πάρουν τη χάρη του λαού του Θεού και τότε να γίνουν, οι αγράμματοι, οι καλύτεροι πεζογράφοι μας;
            (Σελ. 53) Αλλά εμείς ούτε με την απλή καθαρεύουσα, ούτε με τη δημοτική, φαίνεται οδηγήσαμε τα παιδιά σ’ αυτήν την πηγή, σ’ αυτήν την αίσθηση που χάρισε και χαρίζει πάντοτε η Ορθόδοξη Εκκλησία, που μιλά από την ημέρα της Πεντηκοστής όλες τις γλώσσες και μετά δίδει το ένα Πνεύμα.
            Καταδικάζουμε τον νέο άνθρωπο στη φυλακή. Και του δίνουμε τη δυνατότητα να κάνει διαβήματα συνδικαλισμούς του κλειστού χώρου και δεν πετυχαίνει στους στόχους του, τόσο πιο πολύ βυθίζεται σε αδιέξοδο.
            (Σελ. 54) Θέλουμε την ελευθερία που αρμόζει στη φύση μας. Σεβασμό σ’ αυτό που είμαστε ως άνθρωποι. Και μετά όλα τα άλλα… Η λογική τούτου του κόσμου μόνη της είναι φέρετρο. Τί να την κάνω την επιτυχία που δε νικά τον θάνατο; Ας έλθουν όλες οι αποτυχίες αρκεί να νικηθεί ο θάνατος και να πλημμυρίσει αιωνιότητα από τώρα η ζωή μου η αποτυχημένη.
            (Σελ. 58) Ακούμε να μιλάνε σήμερα για κουλτούρα, επαναστατικά κινήματα, διανόηση και προοδευτικότητα… Μέσα από την ορθόδοξη ησυχία και τη ζύμωση του νέου κρασιού που σχίζει τα παλιά ασκιά, όλα αυτά φαίνονται φοβερά για την τόλμη τους αλλά, ανεπαρκή για την ευτέλειά τους… Ο άνθρωπος δε χωρά εδώ. Όλη η κτίση, η ιστορία, ο κόσμος, η κουλτούρα, η πρόοδος, η επανάσταση – αν θέλετε και η θεολογία και η αρετή – όταν ξεκινούν και τελειώνουν εδώ, είναι φενάκη και όπιο για τον άνθρωπο και το λαό του Θεού… Μέσα στην Εκκλησία όμως, συμβαίνουν τα εξής:
            (Σελ. 59) Με την πράξη και την ενέργεια φτάνουμε εκεί όπου όλα γίνονται μόνα τους, ακόπως, «αυτομάτως».
            Και αφαιρείται το αυτεξούσιον από τον άνθρωπον. Και οδηγείται ο άνθρωπος από το μήτε αρξάμενον μήτε παυσόμενον πνεύμα. Και γίνεται κατά χάριν άναρχος και ατελεύτητος. Έγινε ένα με τον Θεό. Και είναι πάντα όσα ο Θεός χωρίς της κατ’ ουσίαν ταυτότητος – χωρίς να είναι κατά την ουσία Θεός – (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής).
            (Σελ. 65) Η Εκκλησία ούτε αφήνει τον άνθρωπο άθικτο κολακεύοντας τα πάθη του, ούτε τον εκνευρίζει άσκοπα με στείρες εντολές που αποβλέπουν σε εφήμερες επιτυχίες και καταστρέφουν τη φύση του. Γνωρίζει τις αδυναμίες και την αρρώστια του ανθρώπου. Ξέρει ότι ο άρρωστος έχει ανάγκη φροντιδός και όχι επιτιμίσει. Επεμβαίνει διακριτικά και σωτήρια, ακόμη και όταν η επέμβαση είναι φοβερά επώδυνη…
            (Σελ. 66) Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψουμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με «μεσαιωνισμούς», «μυστικισμούς», «κληρικαλισμούς», «σχολαστικισμούς» που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν ότι σε Δύση και Ανατολή όλοι οι όροι έχουν το ίδιο  περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
            (Σελ. 68) Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία, αυτή που είναι, ισορροπούμε… Το να γίνουμε ορθόδοξοι, δε σημαίνει κάπου να κλειστούμε αλλά, κάπου να αναχθούμε: Να βγούμε στο ύψος του σταυρού της αγάπης…
            Αν αυτοί που προηγήθηκαν ημών και έζησαν και τάφηκαν σε τούτα τα χώματα, αυτοσχεδίαζαν κάνοντας το κέφι τους, τότε θα μπορούσαμε και εμείς να συνεχίσουμε αυτοσχεδιάζοντας…
            (Σελ. 69) Τώρα δεν είναι έτσι. Τώρα βρισκόμαστε εν τόπω και χρόνω αγίω. Δεν μπορούμε να είμαστε επιπόλαιοι. Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Ανήκουμε σ’ αυτούς που μας γέννησαν και σ’ όλο τον κόσμο. Είμαστε χρεωμένοι με πνευματική κληρονομιά. Δε μας σώζει καμμία δικαιολογία. Και όλα να τα πετάξουμε από το σχολείο, τα αρχαία, τα νέα, τα ιερά και τα όσια, δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε σε κανέναν, να απαλλαγούμε, ούτε να ξεχάσουμε το χρέος μας…
            Θέλουμε μεταρρύθμιση των πάντων. (Σελ. 72) Και αυτή η μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει με το να μη κάνουμε καμμιά μεταρρύθμιση αλλά, να ζήσουμε αυτό που έχουμε. Να γίνουμε αυτό που είμαστε (που πρέπει να είμαστε). Να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας κληροδοτήθηκε και υπάρχει μέσα μας…
            Ποιά είναι η σημασία της Ελληνορθοδόξου Παιδείας για την εποχή μας; Το ιεροκοινοτικό κείμενο σημειώνει: (Σελ. 73) Προχώρησε η Δύση στη φιλοσοφία της. Προχώρησε στη γραμμή: η γνώση για τη γνώση. Έφτιαξε τον τεχνικό πολιτισμό, την πιο πεποικολμένη φυλακή για τον άνθρωπο.
            Και επαναστατεί σήμερα η νέα γενιά. Αντιδρά ο πιο ζωντανός κόσμος στη Δύση. Λέει όχι στον πολιτισμό του. Ζητούν κάτι άλλο, πιο σημαντικό, πιο μυστηριακό, που να αφορά και να σέβεται τον όλο άνθρωπο. Πάνε πέρα – δώθε.
            Φτάνουν μέχρι την Άπω Ανατολή ζητώντας ψυχοσωματική ισορροπία. Πέφτουν οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι θύματα στα χέρια των μάγων της Ανατολής, που τους εκμεταλλεύονται και τους υπόσχονται παραδείσους. Και είναι όλα αυτά τα συστήματα και οι θεωρίες, από ψυχολογικές υποβολές, μέχρι αγυρτιές και δαιμονισμοί και έρχονται οι γκουρού και δάσκαλοι των συστημάτων στη Δύση. Κερδίζουν έδαφος στις ψυχές των νέων…
            Τί συμβαίνει σ’ αυτούς; (Σελ. 74) Μπορώ να αναπνέω, αν θέλω, από το περιεχόμενο μιας φιάλης υγραερίου. Δεν μπορώ όμως, να επιζήσω αναπνέοντας αυτό το αέριο. Τα σπλάχνα μου είναι πλασμένα για τον ατμοσφαιρικό αέρα. Δεν μπορώ να αλλάξω τη φύση τους. Και τα σπλάχνα του όλου ανθρώπου είναι φτιαγμένα για να αναπνέουν, μέσα στο χώρο, το κλίμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μπορεί ο άνθρωπος να πραγματοποιήσει τον εαυτό του. Να φτάσει στη Θέωση.
            Για το πιο μεγάλο πρόβλημα, για το πιο τελευταίο, επείγον και σε παγκόσμια κλίμακα απλωμένο, το θέμα της ανησυχίας της νέας γενιάς, η ικανή να βοηθήσει δωρεάν όλον τον κόσμο αποτελεσματικά, και βέβαια, είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.
            Η ιστορία, η εξέλιξη οδηγεί στην Ορθοδοξία.
            Και αν έρχονται σήμερα στο Όρος νέοι άνθρωποι απ’ όλη την Ελλάδα και αν καταφθάνουν απ’ όλο τον κόσμο, είτε για να ζήσουν μοναχοί είτε για να βαπτισθούν στο φως της χάριτος, δεν το κάνουν επειδή κάποιος εξωτερικά τους ωθεί αλλά, επειδή μια προσωπική δίψα τους έλκει. «Από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», έγραφε ο Σεφέρης. Πάλι τα παιδιά της Ευρώπης και όλου του κόσμου μένουν πεινασμένα. Και δικαιολογημένα αντιδρούν και θα αντιδρούν ενόσω πάνε να τα ταΐσουν με ψευδαισθήσεις και όπια τεχνητών παραδείσων.
            Και δικαιώνεται η ορθόδοξη πίστη και Εκκλησία;
            Και τελειώνει το ιεροκοινοτικό κείμενο με τα εξής: (Σελ. 76) Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί. Όντας έξω από τον κόσμο, βρισκόμαστε κάπως στην καρδιά του κόσμου. Όντας μακρυά από τον κόσμο, που έρχονται να ανοίξουν την καρδιά τους, το άγνωστο βάθος τους, σε κάποιον που ζει στην έρημο και προσπαθεί να ανήκει μόνο στον Θεό και σε όλους τους αγνώστους αδελφούς του…
            Στο Άγιον Όρος με ένα ιδιαίτερο τρόπο ζουν οι παλιοί Άγιοι και ακούγεται ο πόνος και ο κλαυθμός της ανθρωπότητος…
            Σαν Αγιορείτες πιστεύουμε ότι «δεν εξορκίζεται ο δαιμονισμός με δαιμονισμό. Η βία αντιμετωπίζεται με γαλήνη. Οι πάντες θα παλέψουν με το ασθενές, με το Αρνίον «το εστώς ως εσφαγμένον από καταβολής κόσμου» και θα τους νικήσει το Αρνίον» (Σελ. 78)…
            Η Ορθόδοξη Εκκλησία και αγωγή έδωσε τη δύναμη στον Άγιο Κοσμά και βλάστησε από τον τάφο του, το σκαμνί του αυτό το πολύκλωνο δέντρο που τρέφει το λαό. Η ίδια Ορθόδοξη Εκκλησία έμαθε στον Μακρυγιάννη να προσεύχεται όπως προσευχόταν, να απαντά και να αντιμετωπίζει τον Ντερνύ και τον Μπραΐμη, όπως τους αντιμετώπισε με τον λόγο του, τη χάρη του και τη ζωή του…
            Ας τα αφήσουμε να ανάψουν την λαμπάδα τού είναι τους προσωπικά από το φως της Αναστάσεως τού Κυρίου. Αν αυτό συμβεί, τότε καμμία απειλή δε θα μπορεί να σβήσει το φως και την φλόγα τής ζωής αυτής. Κάθε θύελλα, δοκιμασία θα κάνει το φως αυτό να λάμπει τηλαυγέστερα και να φωτίζει την υπ’ ουρανόν.
            Θα μπορούν έτσι όλα τα παιδιά να ζήσουν, να χαρούν τη ζωή τους εν Χριστώ Ιησού, εν παντί καιρώ και τόπω. Και ο δικός μας ο καιρός. Ο δύσκολος και ζοφερός· και ο δικός μας τόπος, ο μικρός και καθαγιασμένος, θα αναδειχθεί πάλι πηγή ζωής και φάους για τους πολλούς.

            «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών».